48

rdg Aluaαo al τod rodo Sαιαραοςσ τυνν νμιμἀςν õHes. in v. dcpag; glossa 3uae manus in margine cod. Monacensis did rGνν κ³μ⁴αἀάιν τ‿ τοωαςι αάσρονςσ εεεν*νεέαασιμέεμνοονσ 5) Apoll. Soph. p. 30, 28 ed. Bekk. ol ds eαεραιꝓναϑς dvν 1ον ϑed Gενοοσςσ τ⁴de ⁵ονσ. 6) Scholiasta Theocriteus in Id. 13, 13, cujus verba supra pag. 35, v. 9 sqq. exseripsimus, Oεναα αςσαsντce, si non ipsum aldαeν πιτενιοον i. e. 1* doν⁶y, at simile quid habere videtur. Varietatem interpretationum perlustranti facile omnes suspectae et interpretum divinatione, quippe qni, quae nescirent, ex vocis origine vel ex ipsis rebus ab Homero traditis colligerent, ortae esse videntur. Equidem aliter judico. Antiqui temporis interpretes(ol ααιοε) oxytœrtoyreg(Eust. 1921, 54) ον 6 0οQ æ³ τπνʃ ι Ʒσας, zal rd O y αςσ 1ον eOkro z T“ αλ ε τ 1omπι, dg ν 10 10ν dτιυι⁴αςσ dνινμεορτσεοσσ νεᷣετα, sine dubio incerti non haerebant, utrum od„æ „scalas« vel»scalarum gradus«, an»fenestram«, an»angustos locos« fuisse putarent 1⁰). Sed quamquam concedendum est, nos ignorare, an ipsae illae xœανοαα, de quibus Eustath. I. 1. verba facit, inter se valde discrepuerint, tamen veri simile non est, eorum, quae in Homericis carminibus in Graecia nunquam non recitatis vel lectitatis descripta fuissent, jam antiquo tem- pore adeo evanuisse memoriam, ut ne vestigium quidem veri fuerit relictum et, quaecunque tradita sint, merae conjecturae haberi debeant. Multo veri similius est(v. supra de ιυox 8r⁴α⁴⁶ Hes. in v. 6d'yg et Eustathii obscuram enarrationem loci de 60090& p. 1921) saepe varia nomina, quibus antiqui interpretes usi essent ad eandem rem significandam, a posterioribus grammaticis ad diversas res esse relata, id quod in voce ocycy eo facilius fieri potuit, quum origo vocis aperte a oyvufe ducenda ad suam quemque conjecturam faciendam invitaret. Sed jam singula perlustremus. Omnium interpretationum facillima esse videtur»' νυος, fenestra«, quum 65 a veteribus lexigraphis„ Oiνειμα xioαᷣ fissum, rima« explicetur et rimarum nomen antiqui temporis fenestris valde conveniat.— Si constat Melanthium v. 143 eandem viam iniisse, quam Agelaus v. 132 proposuerat ineundam verbis oudx deν d τιςα eꝛ ασοιυέ dναmσαᷣ (neque audiendus Eustathins,— 1921, 39 g„ 10τ½ dε—†ααeν* παάαααoνε zæ* 81εw0009 0 81vν, duννςσ ꝛ⁴ϑό⁶ν eig 10 dnOν M1d ⁹ιοο dνεtdero rd dndae— quem veterum interpretum enarrationem falso intellexisse et vera falsa miscuisse infra in capite de 6 ⁰0 οιονσ demonstrabimus), —— Melanthius dvᷣeερνανον d ocyao εe⁴eοο'qin locum quendam per 6 υςσσνascendit. Atqui etiamsi non per 6 0096* ascendisset, in fenestr as ascendisse recte non diceretur. Quamquam enim libenter concedo, in umπαιιραα⁵ε, quod transiret, fuisse fenestras sive a sola oeci

¹⁰) Cave, ne formam aedium in cod. H. 6, 102 lineis descriptam(v. G. Dindorfli schol. Gr. in Odysseam II, p. 659) et in tabula lithogr. extremae huic commentationi addita in fig. 3 expressam ex antiquis illis adumbrationibus fluxisse putes. Harlejani codicis deformatio ad solum illum locum explicandum excogitata esse videtur. Quum enim interpres ex Homeri verbis 6o kwer' aul* A4d'νασνςντ dugαs collegisset, Ulixem, postquam totam aulam transiisset, ad a*ν ονυοσν dugag pervenisse et Irum or- 49νον audνς acclinasse, arôoudav extra aulam ab utraque parte xgodννον ipsius domus collocavit et appinxit verba aad 10 1ασ6αι hαoΤfo_ū’ ara7g. Sed etiamsi verba appicta negligere et vocem»alνν extra aedium lineas adscriptam ad transitum ex androne ad aulam referre vellemus, res male haberet. Ita 49 zio arxie, cui Irus acclinaretur, tangeret quidem 21oν⁶ας vνςααs, sed νναα ipsa amplius non exstaret neque quidquam nisi domus janua esset. Eandem difficultatem alio modo tollere conatus est, qui in codd. B. Q. orl 49ziov auAjg explicavit: alg z6 aepipꝓαια τν auxhg, dprl oο 1 rπtε εοιιινι röxg rijg are. Itaque 4uiov aulis circumlocutione quadam dictum esset aut pro ipsa aula aut pro porticu intra muros et columnas quasi inclusa(æeριενοοι) atque subdiales aulae locos cingenti, et Ulixi non per aulam progrediendum fuisset, sed tantum ad eam ονςσο domus locum, qui aulam tangeret. Sed ea fieri nequeunt. Equidem quo modo locum obscurum (18, 102) illustrare conatus sim, vid. supra de aedd. Hom. I, p. 18.