2 ½

quam etiam Phormisium prolixa barba superbiisse intelligitur ex Arist. Ran. 966. Tzeva! fabulam ab aliis Aristophani tributam esse docent quae ex Chamaelontis libro reg! uuεμε us attulit Athen. XIV. p. 628. d. ubi Schweighaeuserus demum e Codice Euevalg Ppro Tunuale reposuit. Lau- datur etiam Moeridi Attic. p. 20. IINira Tueuas dnceuiy en rijs vcov, et, monente Piersono, Suidae s. v. eονᷣ ᷣι. Neque Schol. Aristoph. Av. 151. Scripsit IINArον εσ aαυιτνν(Melanthium)&ν τuòdaie de Neinoy cudare sed ν Twevalg, de quo nollem qubitasset Piersonus. Fabulae argumentum ad scenicam artem spectasse tum titulus docet, tum vero ex loco apud Athenaeum XIV. p. 623. d. perspicitur, un de chori der wur in n Dejns ruente poeta conqueritur: 4 dar er au 6eXon ed Oau Je, vdn de dedeiy ode, A- dore Arsxro rAdiv dordres deuoyran.

In Sophistis quid consilii sequutus sit poeta, satis docet fabulae elo- gium, quamquam eum Sophistarum nomine latiore sensu usum esse in- telligitur e Schol. Aristoph. 330. IINcircy ey deduur oirae al 0- Oxovyrioy auxrc BanxphklDny els supᷣ zurérate rdy ocrdv. Male apud Pausaniam Eustathii ad Odyss. p. 1403. legitur IINdra oor,. Te‿ν ρα ddeςννο τ ναᷣο, pro Zoqiralc. Idem vitium recte Iungerm. ad Polluc. II. p. 760. ex Harpocratione sustulit tollendum- que est etiam ex Athen. X. p. 4aa. f. ad quae cfr. Antiatt. p. 89. Praeter Bacchylidem in hac fabula lacessivir Apolexin(v. Harpocr. s. v. Arxc-eis) Xenoclem tragicum(Schol. Arist. Pac. 799.) Dra- contidem(Schol. Vesp. 157.) alios. Euaauey fuisse qui Cantharo tri- buerent docet Priscian. XVIII. p. 183. Krehl. aliisque locis a Porsono Adv. p. 264. oocupatis. Platoni nulla de auctore fabulae dubitatione ad- jecta tribuitur ab Antiatt. p. 104. Polluc. II. 88.(ubi leg. 2ro/vDa Nad AycsLee,a Neres pro dyusæd⸗oera) VI. 17. VII. a0. Phot. Lex. s. v. xaeadin, et qui praeclarum fabulae fragmentum servavit, Hermiam in Platon. Phaed. 18. p. 90. quod ope Eustathii ad Iliad. 2. p. 1161. Rom. ubi idem locus omisso fabulae titulo legitur, ita fere scribendum est:

eiaν