23

liasta ad Ran. 410. Athenaeo et Antiatticista. Apud Schol. Platon. p. 159. Ruhnlk. aal TIeem Ka Inunhoeen xabecueiagey, ds AlTlyns— ual TINAruy 6olus IIeJyralc, fortasse IIomrals sive Tlomrij scribendum est: certe TIe)nraAls etiam accentus vitii suspectum reddit. In fabula, quam IIetseis inscripsit, quod argumentum tractaverit, docet locus in primis memorabilis apud Athen. VI. p. a9. f.

Kartao Erodrns Te al Poguloios xaed rod Baxias Nelra Joodoxijkara, 6raoa Lerod aal rwanloneus Ag uods.

Scilicet Epicrates, cujus haud exiguae partes in restituendo populari imperio fuerant, postea cum legatus in Persiam missus esset propter accepta a rege munera xabereesBelas accusatus et patria pulsus est. V. Demosthen. Fals. Legat. p. 450. Rsk. Hegesander apud Athen. VI. p. a31. b. et Plu- tarch. Pelop. 30. Participem legationis et criminis fuisse Phormisium do- cet etiam Schol. Aristoph. Ran. 866. Ad d utriusque Sεοενui spectant praeterea fabulae nostrae fragmenta apud Athen. X. 414. a. Vud. Heuc 3aouc genemreh Luderere, et apud Harpocr. p. 55. cvevdei Ji Nar Amezijeugev. Maxime tamen Epicratem vexasse videtur poeta, cujus qui ex incerta fabula apud Suidam aliosque laudatur versus:

Avat deiyns Emlabares ανe es,

vix dubitari potest quin et ipse ad IIetzeis referendus sit. Ridet autem hominem propter ingentem, quam alebat, barbam, quam lusit ctiam Aristoph. Eccl. 71. Cfr. Maussac ad Harpocr. p. 162. et Bergle- rus ad Aristoph. l. I. Hinc non qubito quin ad eundem Epicratem

spectet locus fabulae nostrae ab Aspasio ad Aristot. Eth. Nicom. IV. 7. servatus: Xalgeis olhuau uerumerreioas aurdy Juuνiuauioas Te

rov vrnvcBuor; dεμ̈ainv, GvoxDuNo-, Axeréiva.

Sic enim pro JNiaruærieo Seu correxit Porsonus Miscell. p. 239. Quam-