Druckschrift 
2 (1850)
Entstehung
Einzelbild herunterladen

gebildet wie liaculum bei Vitruv. und Gl. II 122, 32 von Ae-, reinlat. spectaculun, obstaculum u. a. (anders pinnaculum, Weiterbildung von pinna), wo-culum nicht überall Diminutiv ist. Die Formen auf dtulum erklären sich vielleicht so. Im Volksmund sprang t vor! in das verwandte c über, wie auch das Roman. bezeugt, App. Prob. 197, 20 vetulas non veclus= ital. vecchio, ebenda 198, 34 capitalam non capiclum= ital. capecchio(Gl. V 495, 46 cornicularius: capiclarius), C. Gl. V 248, 14 fistula vulgo fiscla dicitur= ital. Verb. fischiare u. a.(s. Arch. XI 67). So konnte denn das Volk für komaclum die vermeintlich korrekte Form tomatulum setzen¹), wenngleich vielleicht die Endung des synonymen bokulas dabei mitgewirkt hat. Möglicherweise gehört hierher auch das oben behandelte martulus neben marculus, marclus. Noch anderes ist bereits früher zur Sprache gekommen wie con- cagatus S. 17, sacellus S. 28, careota S. 10 A. 1.

Nachträge.

S. 3. XXVIII.*iatralipta(Plin. ep.). Nach Orelli 6326 und in der Überschr. vieler Hdschr. zu Hor. od. II 4 cad Xanthiam iatraliptamꝰ. Aus griech. Schriftstellern nicht nachgewiesen.

S. 16 zu mattea- nordrumän. ist mat= Darm, s. G. Meyer, indog. Forsch. VI 116(Götz).

S. 18 zu oæcominum. Die citierte Gl. lautet im L. Gl. owiminum: aceto micto cum cumino(Götz).

S. 19. LXXIII. aeneolus: nur noch Paul. Fest. 28, 2 deneolo, quod ex aere fit dicimus, s. die Erkl.

S. 25. XCVIII.*sternuto(Macr. de diff. 21, 7= C. Gr. L. V 626, 15; doch von Caper p. 113, 13 ver- worfen gegen sternuo). C. Gl. II 188, 25 sternutat wrdovvrat, III 155, 57 xrsοα sternuto, 572, 65. II 425, 29. Osb. 518. Not. Tir. 83, 34. C. I. IV 1477 Victoria, suaviter sternutes. Auſserdem Front. strat. I 12, 11, dagegen ist Col. VII 5, 18, das Forc. citiert, im Cod. Sang. sternuat mit übergeschr. t überl.(nach Schmitt).

S. 27. CXXXVIII.*anus,-i(Cic. fam. IX 22, 2 canum' appellas alieno nomine, Cels., Scrib.). C. Gl. II 266, 7 anus dαντννιοο d vijõg 800-.(vgl. 284, 43). III 176, 66 dœατ⁴αιοσο 248, 54= x j. IV 18, 46 anas: culus, III 596, 7 anum: posteriorem; s. auch den Schluſs der Glosse C. Gl. V 621, 26 oben S. 9. Aulserdem Vulg. 1 Regg. 6, 5. 11. 17 und(s. Forc.) Seren. Samm. 1110. Bei Cato r. r. 159 anulus.

S. 28. CXLI. epulatio(Cic., Val. Max., Suet.). C. Gl. II 62, 15 u. ö.= 25 x% 6, 328, 54= d0ln, 320, 19= 85ꝙαmοσαα. C. I. L. VIII 924(st. des gew. Slu) Aulserdem Vulg. Sap. 19, 11. Eccli. 37, 32 und als Übers. von rouoν in Hdschr. N. T. bei Rönsch 312. Paul. Fest. 86, 8(doch Lucil. 376 L. verdorben).

Index verborum.

absedet... 8 A. 1. alicula, 6. arcisellium 21. berbex 48. camella 16. charitosus 13 A. 3. acariütre 13 A. 3. alipino(7) 14 A. 3. aretillus 6. besalis 47. canale 13. cingillum 18. acia 22. ama me etc. 37. ν 17 A. 3. bilychnis 3. canturire 16. circitor 11. acroma 48. amasiunculus 8. arguto 39. bisaccium 3. capsella 18. clarimus 15. acucla 46. amicus amico 36. astratio 8 A. 1. bonifatius 29. cardelis 46. clostellum 28. adcognosco 18. amnego 29 A. 1. bonisperius(?) 29. careota 10 A. 1. coaequalis 27. Adj. auf-osus 13. amphitheater 43. 8 ½α/1⁶ 12. bovis 43. caseus mollis 17 coarmio() 8 A. 2. admitto in re 34 amplexo 39. barbatoria u. a. 19. Peveruehe 4. A. 5. cocio u. Deriv. 2. A. 2. anathymiasis 10. baro u.-osus 11. brouailles 41 cataphaga 30. coctor 25. aeneolus 49. antescholanus 23. basiolum 24. A. 1. catillum 42. colaepium u. à. 19. aenococtus 35 A. 2. anus,-i 49. Begrüfsungsfor- bucinus 20 causidicatus u. a. collaris 13. afrutabulum 12A.5. apodixis 27. meln 33. 9 A. 3. com- u. con- vor agag(ul)a 29. appulo 40. bene facere sibi 36. calcitrosus 6. cave canem 36. Vok. 8 A. 2. agino 14. aquam ad manus bene mones u. ä. 33. calopeta 27 A. 1. censuo 40. commundo 11. alapor 31 A. 5. 31. benemorius u. ä. 28. calvae 17. centonarius 8. conalaris 8 A. 2.

1) Derselbe Verdacht könnte auch auf die gelegentlich erscheinende Form lucuntulus fallen, wenn diese nicht an sich regelrecht vom Stamm lucunt- gebildet würe, wie infantulus, adolescentulus u. a., anderer- seits lucunculus von demselben Stamm mit Ausstofsung der Dentalis lucunt)culus wie cor(dculum. Uverliefert ist lucuntulus Stat. silv. I 6, 17 und C. Gl. III 316, 1(luocuntuli= luccunt.?), hergestellt von Buecheler Afran. com. 162 bei Non. p. 131, 27, wo die Hdschr. Juculentulos oder ühnl. haben, ebenso 4ανοινπν2αοσοι Athen. p. 647 D. Dagegen ist-culus überliefert Apul. met. X 13, C. Gl. III 15, 3. 88, 2 und 372, 26(-clus), 185, 1(ryycνετα laguncula), eruiert von Iunius aus der Corruptel livacunculo Tertull. spect. 27 und ist, denke ich, auch Not. Tir. 109, 33 unter nucunculus gemeint, das unter lauter Backwerken steht, aber auch z. B. von L. Schwabe, de demin. graecis et lat. p. 60 als Dim. von nuæx aufgeführt wird. Dagegen könnte wiederum die Form fiücecula, die sich C. Gl. II 441, 8 αααααες Jicecula, ficedula und III 188, 9 als Var. der häufigen Schreibung ficetula sowie Polem. Silv. p. 267 Momms. findet, mit der oben besprochenen Neigung zusammenhäüngen, bez. mit der Vorliebe für die Diminutivendung-cula, vgl. nubecula, trabecula, vallecula u. a.

7