17
Aolgrag S dren g. Nonnulli enim OAv“ av legebant.— Dualis inde ortus videtur, quia hi duo, cum una re, vento, comparati, unitatem quasi effi- ciunt, ita ut per comparationem progressi quasi in adversa parte ob oculos ex- spectantium Trojanorum versantes depingantur. Praeterea cf., quae de demon- strativo pronomine ĩ loquuti sumus.— Hac accedit, quod Héagav abductum ab oculis, Oauij/ yv autem concretum est. §. 41. De variatione numerorum et Dualis et Pluralis iis locis, quibus primum urς, tum X³εvrinds loquitur poëta disserenti proferenda sunt Humboldliu*) verba haecce: Es vermindert diesen Eindruck nicht, dass in der ersten der angeführten und andren ähnlichen Homerischen Stellen gleich auf den Dualis der Pluralis folgt. Wenn das Bild einmal mit dem Dual einge- führt ist, wird auch der Plural nicht anders gefühlt. Es ist vielmehr eine schöne Freiheit der Griechischen Sprache, dass sie sich das Recht nicht entzie- hen lässt, den Plural auch als gemeinschaftliche Mehrheitsform zu gebrauchen, wenn sie nur, da wo es der Nachdruck erfordert, den Vorzug der eignen Bezeichuung der Zweiheit behält.— Ex his verbis dijudica hos locos: Il. III, 236— 243, ubi legis haecce: d0ο⁶εινο⁴³ dναρφαι iοεειν ο σ.mmQχτ‿l⁶Oο‿ Atv, Rãgroga 9 Irrddaon aal d Aaονινν½ Iαουᷣdeuusa, aðu οαασαυνω H O1 tia VSIvaro A¹ 9“ ) odα ονπκιπσ‧αν—mν Aauedai-μονοσ εέιν ερασmτννs; 3 dsögc ey 5rovrο vésον uν rovτονπνσοοσνιν, vOv adr, odn àεκ μουασι μέ̈έων αμσφν ννεναι Ʒνυοεέν, aloεα dειειττεέκ εα veidsa 6Xνꝙ οε εέατν L2s Gdτοο τοds d' Jxh reεεν Hνοσιςοο ala. Cf.§. 14. p. 14. 15. H. I. id tantum animadvertas velim, initio v. 236— 238, ubi de fraterna conjunctione Dioscurorum agitur, Dualem legi.— His verbis comparemus locum Od. XI, 298— 304: Ral AJd*ν εl0ν, T) Tvdae αρ⁴mεόαμνο, 5' rd Tovdagec arsovs Neiuaro xarde,
*) Vid. ejus libellus: Ueber den Dualis p. 27. et nostrae commentat.§. 14. p. 15.


