=E 25

pronuntiabant ut« Hinc terminatio nominativi pluralis,, mutata in-, & dativi eis, mutata in zc. Dativum ſingularis numeri Aeoles terminabant in, ut Latini,& accuſativum pluralis Dores in«, ut Latini. De tertia declinatione res ſatis eſt clara, ut exemplis non indigeat. Sicut nec ratione quareæ quintæve declinationis hæc convenientia demonſtranda eſt; ſunt Wenim ortæ eu tertia.

Eodem modo terminationes in verbis Latinis ortæ eſſe videntur. Sic Græci Aeys, Aeytas, e„εα& in plurali Dorice, Xeylε, Asysre. eyyori. Hine Latini, lego, legis, legit(adjecto t, fortaſſe ex Celtico ſermone;) in plurali, legimus, legite, legunt; mutatis vocalibus brevibus o& e in Ku, ut ſæpe eſt factum,& abrupto“ in tertia pluralis. Negandum vero non eſt, ratione temporum& modorum, aliisque in terminationibus, Latinæ Græcæque linguæ magnam eſſe diſcrepantiam. Fortaſſe hac in re alteram matrem, Celticam, magis referebat. Atque ut obiter moneam; multæ, tam lintegræ voces, quam terminationes earum poſſunt ſimul& ex Celt ico& ex

Græco ſermone deduci. Magna eſt enim Harum trium linguarum in multis rebus convenientia& ſimilitudo. Unde hæc eſt orta? Ut doctis videtur, *x hac ratione, quod Celtica lingua eſt mater communis utriusque,& Bræcæ& Latinæ.(aa) Sed hoc fuſius demonſtrare non eſt loci noſtri.

Talis igitur fuit Romanus ſermo primis urbis temporibus, mixtus nempe fuit ex Celtico& Græco; ſed admodum horridus& incultus, ut ho- nines ipſi, qui eo ſunt uſi. Senſim deinde mutatus eſt in eam formam, luam habuit florentiſſimis imperii rebus; ubi omnibus modis exculta& per- volita, pulchritudine& ſonora ſua majeſtate multum ad gloriam populi ſui vontulit. Sed hac cultura adeo eſt mutatus a ſtatu priſtino, ut Romani jam Hoſt bellum Punicum ſecundum, teſte Polybio, vix hanc priſtinam linguam

ntellexerint. Dicit enim Polybius: ruxxæνn i dαᷣ)e)ols ryic Jiæεurs ræo

aεα‿ς ris vv ος τννμνεραεαααν ds 28 uTαν siαμοαα ε nᷣεᷣσεαε SIiuνννεεννν.

Tanta eſt diverſitas Romanæ linguæ veteris ab illa, qua nunc utuntur,

dt vel peritiſſimi nonnulla ægre, ubi animum intenderint, intelligere que-

(w*) vid. Func. de orig. lat. ling. cap. 5.