2²2

apparet; e. g. ſtipula, Steppel; ſpuere, ſpeien; origo, Ur(Urale); nux, Vuß; mus, Maus; longus, lang; errare, irren. Interdum vocabulum, quod primo in utraque lingua genus& notionem univerſalem expreſſit, deinde ſignificatione ſtrictiore,& quidem in utraque lingua di- verſa eſt ſumtum. Sic aey ſive ats, ut antiqui etiam ſcripferunt, initia notavit quodvis metallum. Deinde apud KRomanos præcipue adhibita eſt hæc vox ad cer Cyprium ſeu cuprum indicandum; quoniam hoc æs diu in maximo apud eos erat pretio& frequentiſſimum ex metallis. E contrario apud Germanos Eiſen(ferrum) maximo erat in honore& uſitatiſſimum, ejusdem cum voce gis originis. Si veterum Romanorum pronuntiandi ra, tionem accurate obſervaremus, in muftis vocibus ſimilitudo elarius appareret. Jam ſupra id notavi in qu;& ſic etiam veteres diphthongum au pronuntia- bant o, ut faciunt Francogalli. Hiuc ſeribebant aula, olla; plauſtrun, bloſtrum; clauſtrum, cloſtrum; atque ita auris(oris) Ohr. I pronuntia- beat⸗ ut noſtrum W, ſive ut Francogalli fimiliter obſervant in pronun- tiando; hinc vannus, Wanne; vadere, waden.

Licet vero ex omnibus hactenus dictis manifeſtum ſit, Latinam linguam aliqua ex parte Celticæ ſuam debere originem; tamen non eſt negandum, Græcam plus contuliſſe Celtica, ad Romanum ſermonem formandum. bri- mum enim incolæ Latii potiores, exquibus Latini Komanique originem

traxerunt, fuerunt Græci,& ſupra oſtendimus. Latinus enim, qui Aenea

adventante regnabat, rex fuit Aboriginum. Hinc Dionyſius jure dicit, Latinos KRomanosque eſſe Græcæ originis.(e) Præter vero hos Græcos,

qui in Latio ſedes ſuas fixerunt, multi alii Græci coloni variis ltaliæ oris

appulerunt ibique condiderunt oppida. Sic Piſæ conditæ ſunt in Hetruria ab Eleis; de quo Claudius Rutilius:

Ante diu, quam Trojugenas fortuna penates Laurentinorum regihus inſereret,

Elide deductas ſuſcepit Etruria Piſas; Nominis indicio elſieu genus.(c)

Ia-

(e) Lib. I. p. 4. lin. 43. p. 75. lin. 33. (¶) Claud. Rutil. Iter. v. 571. feqq.