do unte glänzts im Morgethau io ſchön wie in dim Himmelsſaal! „He, ſeit ſie, drum iſch's Wieſethal.“
Sie fragt en:„Heſch bald alles gſeh? „Jez gangi, une wart nümme meh.“ Drauf ſpringt er ihrer Hand dervo, und mengem wiiße Wülkle no: doch, wenn er meint jez han i di, verſchwunden iſch's, weiß Gott, wohi.
Druf wie ſi Mutter höcher ſtoht, und allsg'mach gegenem Rhiſtrom goht, ſe rüeft ſi'm:„Chumm und fall nit do!“ Sie führt en feſt am Händli no: „De chönntſch verlöſche, Handumcher, „Nimm was mers für e Chummer wär!“
Doch, wo ſi überm Elſas ſtoht, und allsg'mach ehnen abe goht, wird nootno's Büebli müed und ſtill es weiß nümme, was es mache will; zs will nümme goh, und will nit goh, 's frogt hundertmol:„Wi wit iſchs no?“
Druf wie ſie obe de Berge ſtoht, und tiefer ſinkt ins Oberoth und er anfange matt und müed, im rothe Schimmer d'Heimoth ſieht,
2


