Dine Hoffnungen un Wünſch un Utſichten warden minen Kahn grad nich tau ſihr belaſten; äwer wenn wi an't Land kamen, denn borg mi Dinen Rock.“—„„Hei's flickt,“ ſeggt hei.—„Schadt em nich.“—„„Hei's Sei tau eng,““ ſeggt hei.—„Schadt em ok nich, ik möt mi in em inrichten.“

Un as wi an't Land kemen, treckte ik den Schaul⸗ meiſter ſinen Rock an, un was hei ok eng, ſo höll hei mi doch Wind un Weder von'n Liw', un wenn ik ok Johrelang de Stun'n tau twei Gröſchen gewen müßt, heww ik mi in em doch gaud naug gefollen; un hadd ik för den Herrn Paſtor ok kein Schriweri tau beſorgen, denn ſchrew ik des Abends„Läuſchen un Rimels“ un dat würd min Tüftenland, un unſ' Herrgott hett doräwer jo ſine Sünn ſchinen laten un Dau un Regen nich

wehrt— un de dummſten Lüd' bugen de meiſten Tüften.