as Lewandowsky mit unſen lütten Brüdjam endlich wedder angeleddt kamm, ſtellte hei ſik mit den Herrn Unteroffzirer tauſam, un ſei unnerhöllen ſik dor beid ut ein Glas.— Awer unſ' lütt Brüdjam würd baben an⸗ ſet't un ſin un Aurelia'n ehr Geſundheit würd ümmer ümſchichtig drunken, un denn mal wedder tauſam, un Don Juan makte up de Verlawung en Gedicht ut den Kopp, ſo as hei ſtunn un gung, äwer ſei ſäden All, dat paßte mihr up'ne Hochtid as up'ne Verlawung wegen de Anſpelung, un de Franzoſ' näumte ſik mit de Leutnants ümmer„Herr Kammrad“, un de ein Leutnant kamm dor ſpaßwiſ' mit rute, dat de Füerwarksleutnant un de Kapteihn eigentlich en por Gegenbuhler bi Auguſte Martini wiren, ſo dat ſei Beid ganz weikmäudig würden un ſik in de düſterſte Eck von de Kaſematt tau'ne ewige Fründſchaft verſwüren, un de Erzbiſchoff vertellte de annern beiden Leutnants ſine Gefangenſchaft up de Husvagtei un wiſ'te ehr ſinen kahlen Kopp, den hadd hei dorvon kregen, ſäd hei, dat ſei em'ne tau korte Beddſtäd' gewen hadden, wo hei unnen un baben anſtödd hadd, un dor hadd hei ſik babenwarts all de Hor afſchürt.

Un ſo kregen denn de Verlawungsfeſtlichkeiten en En'n as dat halw Anker en En'n kreg, un de lütt Kopernikus blew en Brüdjam bet hei en Ehmann würd, un de Kapteihn blew leddig un los, bet hei en Brüd⸗ jam würd. Un wenn ſei Beid noch lewen, denn wünſch ik ehr vel Glück, vel Glück, denn ſei wiren en por brave Kirls un hewwen mi männig Gauds andahn.——

19*