ward, dat ut den lewigen Strom en ſtillen See ward; hei möt man dorför ſorgen, dat ſin Water klor bliwwt, dat Hewen un Ird ſik in em ſpeigeln kann.

Min Lewenslop is mal tau ſo'n See upſtaut worden, lange Johren hett hei ſtill ſtahn müßt, un wenn ſin Water ok nich ganz klor un ruhig was un af un an in wille Bülgen ſlog, ſo gaww dat doch ok Tiden, wo ſik Hewen un Ird in em ſpeigeln kunn.

Wat heit dit?— Wider nicks, as dat ſei mi mal ſäben Johr lang inſpunnt hewwen.— Worüm?— Dat weit de leiw Gott!— Stahlen un namen heww ik nicks, ok nich lagen un bedragen.

Awer drei Johr hadd ik all ſeten; ik was taum Dod verurtelt; dat hadden ſei mi ſchenkt, äwer dorför hadden ſei mi dörtig Johr Feſtung ſchenkt. So’n Preſent kann Keiner richtig taxiren, as Einer, de all drei Johr un

irſt drei Johr ſeten hett. De Utſicht was ſlimm, de Inſicht ſlimmer. Dortau kamm, dat ſei mi von ein Feſtung nah'ne anner verſetten deden. Wo ik weſt wir, hadd ik Kameraden, gaude Frün'n un Bekannten, wo ik hen ſüll, was ik allein.

An einen bitterkollen Winterdag ſatt ik in en Plan⸗ wagen, en Schandor ſatt neben mi. Drei Dag' lang durte de Fohrt, de Mann was fründlich tau mi; äwer ik frür. De Küll un de Ungewißheit, wat nu kamen künn, ſchüddelten mi dörch de Knaken. Wenn den Min⸗ ſchen en Schickſal bevörſteiht, wat hei nich wennen kann, denn drängt ſik dat Blaud taum Harten, un denn frirt

em. Den Soldaten in de heite Slacht, den Matroſen