124
lienſche Loktſches(Nudeln), Mekkerone haißt mer's; doch ſeyn da geweſe mit Schinken, un ech lieb nich'n Schinken; weg dermit, nich ongeruͤhrt de Loktſches gor niſcht— de Annern ober hobe ſe gefreſſe reen uf. Un denn is der Fiſcher, der is mer ſchuldig dreihuͤndert Guͤlde, un ech hob gekriegt e Ool. Nu e Ool is e grauſam garſtig Beeſt, un hat keene Schuͤppen niſcht, weg dermit; de Annern, nuͤ, de hoben geloſſe aach niſcht e Schwonz. Un a Kuͤchen is aach kum⸗ me, ech maan, vun de wuhlwaiſe Burgemaiſtern; is ſe mer doch ſchuldig— Nee, ſ' is mer ſchul⸗ dig gor niſcht.“——
„Nun, und der Kuchen?“ fragte abermals die Wittwe.
„Wos thuͤn ſe mit em Kuͤche!“— rief un⸗ willig Herr Eſaias.„Main, ſulle ſe ſech aach vullproppe bis an Hols mit de Deliketeſſe? Ae Kuͤche hob ech beholte vor mich, un ech eſſe e klain Stuͤckche olle Tog.“——
Waͤhrend dieſes Berichtes uͤber die gaſtlichen Freuden der goldenbaumiſchen Tafel laͤchelte Frau Beate vor ſich hin, vielleicht uͤber die Seltſam⸗ keit deſſelben, vielleicht aus Zufriedenheit, daß ihre heimliche Gabe dem Pathen gefallen, wie ſie ſich


