Teil eines Werkes 
1. Band (1832)
Entstehung
Einzelbild herunterladen

100

wos thut mer dos, bin ech doch er Fraind. Oberſt muͤß mer doch bezohle uͤf de Welt de Hand un en Fuͤß muͤß mer bezohle, ſo muß mer denn aach bezohle's Hoge un's Ohr. Un ſo de geſtrenge Frau niſcht gedenkt, daß ech bin er Fraind, wer ech hoben ene Zuͤnge, wie ech hobe e Ohr un en Ooge, un de Zuͤnge werd ſpreche vun de Hoore und vun de Backe und vun de orme Waiſe werd ſe ſpreche, von ocht⸗ zehn Johr un zwanzig, un ſe werd ſinge vun de andre Hiſtorie, vun's Pertret do, vun de Almauſen un de Eptheke, un ſe werd ſinge lauter wie de Glocke vun de grauße Kerche. un dos Dritte is, moch de geſtrenge Frau, dos ſe kriegt es Peppier, denn as ſe niſcht kriegt es Peppier, ſau nehm ich de Mebel und thuͤe ſonſt wie ich geſogt, doß ech were thuͤn, und ſoll ech verſchwarzen— will ech ſogen, der Herr Chriſtus ſoll den Dalles uͤber mich ſchicken, wenn echs niſcht thuͤe zeihn Johr!— Nuͤ,“

ſetzte er mit einer Abſchied nehmenden Geberde

hinzu:„de verehrliche Braut vun de Herrn Se⸗ nater ſull leben un geſuͤnd ſeyn.“—

Mehr an dem Mienenſpiele Frau Beatens, als an irgend einer Veraͤnderung ihrer bluͤhen⸗