98
ner Vortheil erheiſcht. Mein Verlobter wird nicht verlaͤugnen, was ſo lange der Wunſch ſeines liebenden Herzens geweſen und was ich ſo lange ſeinen dringenden Bitten verwei⸗ gerte.—
Da ſanken die Arme des Herrn Eſaias ſchlaff herab an ſeinem Leibe, er ſchaute um ſich wie verzuͤckt und rief:„Er will geben e Ceſſion, und ich konn'n frogen ſelber'n Herrn Sena⸗ ter? Un er hat ſe gezwuͤnge? Gotts Wuͤnder! Un er hot gewullt ſe nemme ſchaun long, un ſe hot ſech gewaigert? Gotts Wuͤnder uͤber Wuͤn⸗ der!“ Drauf fiel ihm ploͤtzlich ein, wie es ſich doch nicht zieme, ſo unverſchaͤmt ſitzen zu blei⸗ ben vor der ſtehenden Braut des reichen Sena⸗ tors, er ſtand auf und ſprach mit vielem Nach⸗ druck und einiger Ehrerbietung:„Vier— mol huͤndert— tauſend Tholer! Nuͤ mer muß ſogen, de Frau Bilſen is doch, ſo wohr ech bin e ehrlicher Mann, a wockere Frau un'ne kluͤge Frau, un weil ech konn frogen en Herrn Senater ſelber, will ech doch gor niſcht frogen thun, un ech will worte uͤf dos Peppier— ocht Toge, un wenn es Peppier do is, will ech worte vier Woche mit de Geld un mit de


