De vita coelitus cõparanda. diſſe: atq; ideo frequenter ambigua: Et merito/ quoniã lamblichus probat prophetiam ueram atq; certam: nec malis dæmonibus conuenire: nec humanis artibus/ uel natura ſed ſpiratione diuina purgatis mentibus proue nire. Sed ad Mercurium: immo ad Plotinũ iam reuer- tamur. Mercurius ſacerdotes ait accæpiſſe uirtutem a mundi natura conuenientẽ: eamq; miſcuiſſe. Secutus hunc Plotinus/ſputatjtotum id anima mundi concilian⸗ te confici poſſe: Qua tenus illa naturaliũ rerum formas/ per ſeminales quaſdam ratiões ſibi diuinitus inſitas ge⸗ nerat/ atq; mouet. Quas quidem rationes appellat etiã deos:Quoniã ab ideis ſupremæ mentis nunq́; deſtitu- untur. Itaq; per rationes eiuſmodi animã mundi facile ſe applicare materiis: quas formauit ab ĩitio per eaſdẽ: quando magus uel ſacerdos oportunis temporibus ad- hibuerit formas rerum rite collectas:quæ rationẽ hanc/ aut illam proprie ſpectãt: ſicut magnes ferrum:reubar- barum choleram: crocus cor: eupatorium ſpodium c5 ie doq

cur:ſpica muſchuſq; cerebrũ. Fieri uero poſſe quãdo ut rationibus ad formas ſic adhibitis/ ſublimiora quoq; dona deſcendant/ qua tenus rationes in anima mũdi co iunctæ ſũt intellectualibus eiuſdem animæ formis: atq; er illas diuinæ mentis ideis. Quod& lãblichus appro- han ubi de ſacrificiis agit. Qua de re alibi nos oportuniꝰ diſputabimus. V bi etiam apparebit/q́; impura ſuperſti tio populi gentilis extiterit: Contra uero q́; pura pietas euangelica fuerit: Quod magna ex parte in libro de re/ ligione chriſtiana iam fecimus. 1

2 2 2

Finis libri tertij& ultimi,

*