1 zriſn A Socsſt ce indun enarepe 3 5 amaſob Spöͤfad unub ſo „yuguſt päpät Nanulpe d eſddeſ 9 1 hcha

qui quod põt negligit emendare/ et latũ pandit delinquenei ßus aditum qui iungit cum prauitate conceſſum. Debeuiſti

ergo quantum in tefuit mandatum Pontificis adimplẽ

dum curae. Quod ſi eos ad hoc inducere nequiſſes/ deſerere ilos debueras nee te illoꝛum conſoꝛtio maeulare. Nã vt ait ſidoꝛus Qui alterius erroꝛi cõſenſerit ſciat ſe cũ illo ſimi⸗ mõ culpabilẽ iudicandum. Sin vero ex cõtemptu hoc ne⸗ gleriſti/ certe graui⸗ deliquiſti ſuꝑrioꝛis voluntati ſuperbi ter reſiſtendo. b

Capitulũ ri. qua Hieronymi rationes confutã tur. ob ſtenditur qʒz cõtra charitatem egiſſe.

Is inſup noluiſſe te conſentire idicirco ne fratres tui viri boni ac ſancti maloꝛũ ĩmixtione cõtaminarentur⸗ dicente Apoſtolo. Mo dicũ fermẽti totã maſſam coꝛrũppere Verũ nõ recte inteligis apoſtoli dictũ de incoꝛrigibili et in pe nitẽte prpꝛſus loquentis. Suꝑ quo audi obſecro quod Hie ronymus ſcribat in Oſee interßtatione. Nõ eſt culpandus inquit Oſee ꝓpheta ſi meretricem quã durit ad pudicitiam cõuertit. ſed potiꝰ laudand ꝙex mala bonã feeit. Nõ enim qui bonus ꝑmanet polluit ſi ſocietur malo. ſed qui malus eſt in bonũ cõuertitur ſi boni exẽpla ſectetur. Ex quo intelli⸗ gim nõ ꝓphetã pdidiſſe pudieitiã foꝛmicarie copulatũ. ſed

foꝛnicatiaſumpſiſſe pndiciã quã ante non hẽbat. hec Hiero

nymus. Tui ergo fratres cum boni viri reputati ſint pote rant alios ad bonum conuertere/ vel potius iam conuer

ſos ſuis ſanctis operibus in bono propoſito confu mare. quid tu inpediens non potes niſi inuidus et maliuolus iudi cari. Charitas enĩ nõ emulatur nõ eſt ãbitioſa. nõ agit p per nõ querit que ſua ſunt. Criſtꝰ pterea cñ publican is et pecca⸗ toꝛib⸗ mãdu cabat vt eos Lueri faceret Kicitũq;ʒ ẽ vt ait Chel