Die XVI. Novembris. B. Alberti Magni. 199

Patris Jordáni mónitis Patróna. Ei quippe con­| adhortationibúsque re- spícuam se præbens, Sa­sumpsit. Missus deínde piéntiæ, inquit, stúdio Colóniam Agrippínam, ut incúmbe: at ne te in fi­philosophiæ óperam da- de vacillare contingat, ret, cum ob ingénii hebe- ars omnis syllogística túdinem condiscípulis suis ante mortem a te auferé­esset inférior, id moléste tur. Signo autem erit, ferens, Ordinem, quem id brevi esse futúrum, nondum proféssus erat, quod in lectióne pública desérere constítuit. At memóriæ lapsum aliquán­coelésti visióne confirmá- do patiére. Parísios pó­tus, impetratáque Deipa- stea missus, tanto audi­ræ Vírginis ope, philoso- tórum concursu libros phíæ sciéntia ádeo brevi sententiárum expósuit, ut témpore profécit, ut vul- discípulos schola non cá­go philosophus appella- peret. Summa cum reve­rétur. Fluénta sacræ réntia sacra elóquia tra­doctrinæ a divínæ sapi- ctáre stúduit, et máluit éntiæ fonte hauriébat. ínscius in quibusdam re­Die ac nocte oratiónibus putári, quam temerárius incumbebat. Psaltérium definitor in periculósis et Davídicum legébat et di- árduis non necessáriis ctis horis terminatísque quæstiónibus habéri. Et lectiónibus et disputatió- quamvis summa sciéntia nibus, semper divínæe præditus esset, nulli ta­contemplatióni sanctísque men unquam doctóri meditationibus insudábat. præjudícium in suis opi­R. Inveni David. 190. niónibus vóluit generáre. Arbitrabátur nimirum, magnæ esse præsumpti­ónis, suam velle præférre senténtiam, in his quæ

Lectio V.

ntérea assíduis précibus Dei Matrem obsecrá­

bat, ut in fide confirma- sine perículo nesciúntur, rétur; ne forte captiósis aut certíssimis sacræ philosophorum ratiónibus Scriptúræ testimóniis vel illaqueátus, de divinis Sanctórum dictis probári mystériis dubitáret. Vo- néqueunt.

tis annuit benigníssima R. Pósui adjutórium. 191.