198
Die XVI. Novembris. B. Alberti Magni.
sánguinem suum fudit:*| tésimo trigésimo nono, Qui minas júdicum non et in Epternacénsi a se tímuit, nec terréna digni- constrúcto tunc Treviréntátis glóriam quæsívit, sis Dioecésis monastério sed ad coeléstia regna sepultus est. pervénit.. Justum dedúxit Dóminus per vias rectas, et osténdit illi regnum Dei. Qui. Glória Patri. Qui.
Et fit com. S. Willibrordi in Laud.
Lectio nona de S. Willibrordo.
Die XVI. Novembris. B. Alberti Magni E. C. Semiduplex.
Omnia de Comm. Conf. Pont. præter sequentia. Oratio.
a, quæsumus, omnípo
Lectio IX. Tillibrordus, qui et Clemens, présbyter mira abstinéntiæ et sanctitátis, génere Saxo, ex Anglia venit in Frísiam, ris tui atque Pontificis, Albérti Magni, Confessóibíque Evangélium præ
et salútem. Per Dómi
dicávit. Romam profé- veneránda solemnitas et ctus, a Sérgio Papa Epi- devotiónem nobis augeat scopus ordinátus, et ad prædicándum pagánis in Frísiam
remissus est.
num.
Ll. j. N. de Script. occurr.
In secundo Nocturno.
Per annos quinquaginta partes illas verbo prædicatiónis irrigávit, Deo sermónem confirmante
Lectio IV.
Albertus, ob singulárem
paræ Vírgini devotíssi
eruditiónem cognosequéntibus signis. Unde étiam gentem Frisiórum ménto Magnus, natióne máxima ex parte con- Suévus, ab infántia Deivértit ad Christi fidem: fana et delúbra destrúxit: mus fuit, ex cujus étiam ecclésias ædificávit, se- consílio Ordinem Fradémque episcopálem Tra- trum Prædicatórum injécti ad Rhenum consti- tráre constítuit. Verum tuit. In última senectúte ob várias dæmonis artes ad Dóminum migrávit mutáto deinceps propósianno Christi septingen- to, illud idem venerábilis