IV

Pro Cantico Magnificat in singulis Tonis, antiqui utebantur quotidie modulatione solemni, nempe magis ornata, que secundum usum nune communiorem, usurpari potest saltem in Festis majori- bus, seu primæ vel secunde elassis.

Quando Antiphond est tantum inchoandda ante PSalmum(ut in Semiduplicibus et infra), si ejus primda verba sunt eadem ae prima verba Psalmi et ex ipso PSalmo desumpta, Psalmus incipi debet in chorda tenoris, ab eo verbo in quo desinit inchodtio Antiphonæ. In Antiphonario post primda verba PSalmi quæ non repeti debent, ponitur signum J. Si Antiphond componitur ex primo versu PSalmi, ut Ant. Oui Habitat in Officio Dedicationis, Cantor in Offieio Duplici incipit PSalmum cum initio d secundo versu(nisi in fine Antiphone addatur Alleluia, tune enim resumitur PSalmus d primo versu).

In omnibus Tonis PSalmorum flexd fit deprimendo ultimam syllabam de etiam penultimam si sit brevis. Sed in monosyllabo vel hebraicd dictione fit p tantum sustinendo vocem in tenore, cum aliquantula pausd.

Pro Initio eujusque Toni reguld est, ut syllabe textus aptentur singulis notis vel neumis prout obveniunt Adverte inceptionem Toni 3. in hoc tantum differre ab illa Toni 2. et 8., quod secunda et tertid nota ligantur.

Quando pro terminatione integra deest numerus sufficiens syl- labarum in textu, hæce tantum pars elausulæ adhibetur, cui textus aptari potest, servatis regulis, omissis primis notis pro quibus non est textus, exempli gratid pag. 179 vers. 12 et pag. 186, num. 122, vers. 3.

Antiquorum Mediatione sexti toni(quæ fiebat ut in I. Tono)

omissa, recentiorem recepimus.

Prin

—

ö

x

40 Majori