Vic. Gen.

I. sunt Toni regulares PSalmorum, quot modi cantionum, id est octo. Est etium Tonus Peregrinus, et Tonus in directum, de quibus infra.

In singulis Tonis habetur initium seu inceptio, flexd(si in ver- siculo locus sit flexæ), mediatio, et terminatio.

In Tonis I., 3., 4., 7. et 8. habentur variæ terminationes seu Differentic, quæ respondent variis modis quibus inchoantur Anti- phonæe istorum tonorum, ita ut ex fine versiculi facilior evadat transitus ad Antiphonum quando resumi debet.

Psalmus quilibet cum Antiphond cantandus, in ipso tono Anti- phone cantari debet, et terminari in differentid quam Antiphond postulat.

In eodem Tono variæ differentiæ designantur per litteram ultime notæ cujusque differentiæ respondentem; id est A pro la, B pro S5½½, C pro ut, D pro re, E pro ni, F pro ra, G pro Sol.

Litterda conveniens inscribitur cum ipso tono Antiphonæ: ponitur majuscula, quando respondet chordæ finali modi; secus, minusculd.

Si plures differentieæ ejusdem Toni terminantur in eadem nota, distinguuntur per numerum littere adjunetum: v. g. in Tono L., g, 92, 98.

Psalmus quilibet intonandus est d Cantore cum initio proprii Toni, ad omnes Horas, etium in Officio feriali vel pro Defunetis. Versiculi sequentes incipiuntur in chordda tenoris.

Si duo vel plures PSalmi, vel plures ejusdem PSalmi divisiones substant eidem Antiphonæ, et dicendi sunt cum distinetis GIoria Fatri, intonatio rursus fieri debet a Cantore cum inceptione in initio cujusque PSalmi vel divisionis. Sed si dicuntur sub eodem Cloria Hatri, non fit nova intonatio.

In Canticis ex Evangelio, Magnisicat, Minc dimittis, inceptio fit

ad singulos versus, etiam in Officio feriali vel pro Defunetis.