Mplarueyitth hlironody ahunnmn oumscõuenẽtis nctöis noꝛmqʒ Aupuetpuu mpꝛtune nec Vnt nopẽdef

tficilreputuo ilu m vile putan udo ninis na noſcensvll nninepꝛeſiẽs: Mun maictentnec ſuan colant utatenpi ince nclumiynsob nonewiswmi nerapidus vet

auarus noſceris vlli ¶ ñ nouus Cato Charũ vile putes rurſus contraria mutes Sic nec auarus etiam cupidus nec noto videris.

Illa caueto que alijs cauẽda docuiſti

coꝛrigere arguere i.tuipſe nõ facies ea. Que culpare ſoles. ea ne tu feceris ipſe vicioſum coꝛrectoꝛi ppꝛia

Turpe eſt doctoꝛi cũ culpa redarguit ipſuʒ.

Mhil in humanis actibus verecũdia dignius:nihil magis a virtutis limitibus alienũ:qᷓ; damnãde oſtentatiõis oppꝛobrio ad diſcipline pꝛecepta linguã larare magniloquã: et mann mif ſa ad aratrũ rctroꝛſum aſpicere.⁊ nepbandũ moꝛibus redole- re tyꝛannũ · Quid mõſtruoſius monſtroꝝ:que deriſibilioꝛ irri⸗ ſio:que maioꝛ eneruatio rationis:qᷓ; ducẽ foꝛtitudinẽ pꝛedica⸗ re militibus· et greſſi retrogrado pꝛimus hoſtibus terga verte re:leppꝛine timiditatis melanchlia occupatus. Zut qᷓ; in erudi tionis arte ſciolus vitioꝛũ ſcoꝛeam ꝓhibere diſcipulis:et delira tione continua ꝓcumbere in idipſum. Ture eſt doctoꝛi ꝙ culpa redarguat ipſum ¶ Ande nouus Eato⸗ Si culpare velis non culpabiliſq; videris Mamq; mihi ſoꝛdet ſua quem doctrina remoꝛdet

Poſſibiles ſint petitiones tue. in veritate ab amico i.apparet eſſe iuſtũ

Stð inſtũ ẽ petito vel q videat᷑ honeſtũ

iniuſtũñ nemo eni amici gra dʒ iniuſta facere

NMã ſtultũ eſt petere qð poſſit iure negari Si amicicie regulas qᷓs moꝛales philoſophi eleganti ſtudio ↄdiderũt diligẽter aduertas: nñc; turpitudis macula:aut vitio ſi ↄſenſus affectio aut q̃dpiam aliudquod ab oꝛbita virtutum aberret amicicie legibꝰ admittit. Quippe ſicut celũ terrenis: ef⸗ na caducis:ſpñalia coꝛpibꝰ nñis:ſic virtutes vicijs pꝛeferunt᷑. Mõ igit indignatõnis ſtomachãtis ꝓnocet᷑ erroꝛib iſi q̃ſquis

de ciero vei pulo virtutis aduerſariꝰ: qb amico repudiũ con