ezeit ⸗

ſunt tibi diuitie gloꝛie ⁊ letitie Cñ homieʒ a moꝛte nõ liberãt a ferme nõ defendũt a febꝛe nõ cripiit Ecce qui iaʒ gloꝛio⸗ ſus ſedebat in aula nunc hic ſpꝛetus iacer in tumba Et ſub dit ꝙ tu cõtinẽs cuſtodire debes et reſeruare cõtinẽtiaʒ hac linea mediocritatis hoc eſt hac regla recta ne voluptati ſis ſubdit? Ne etiã videaris Pdigus hoc eſt inutilis diſpenſa⸗ toꝛ bonoꝛũ jIe etiã lururioſus: lururia eñ coꝛpꝰ et animaʒ maculat ec exiſtas ſoꝛdidus auara cupidirate Quia ipa inſatiabilis eſt vt viſum eſtinfra capitulo pꝛudentie.

Nualiter moderandait iuſtitia.

Vſtitia poſ remo eo mediocritatis tenoꝛe regẽda

e duetu leni motã antrẽz negligẽtia ſubſeſtur Dum ner de magnis neqʒ de minimis erꝛantium vitijs coꝛ

rigendiaram geras Seqͥlicentiam peccand alludennb⸗

tibi blande vrilludentibꝰ poterue pꝛomitas xjeq; rurſuz nimia rigiditate n aſſitate nihil venie aut benignitatis re⸗ ſruas ane ſocietati durꝰ aſparcas Iſta ergo amabilis iuſtitie regra tenenda eſt vt reuerẽtia. diſcipline eiꝰ neqʒ ni mia negligentia cõmunitate deſpecta vileſcat Neqʒ ſeuioꝛi

atrocitate diuturna gratiam humane amabilitatis amit⸗ tas.