rñj: nullũ habet cõtrariũ tamẽ intriſece ſu ſcipiũt magis ⁊ min. Secũda cõcluſio. licet eficiẽs ⁊ ſbiectũ poſſint eẽ cãſuſcipiẽ⸗ dimagis ⁊ min ipſi foꝛme determiate. ñ ta mẽ itrinſeca ſe extriſeca · ꝓbat· qꝛ illud qð Sextrinſecũ alicui foꝛme no poteſt eẽ cauſa itriſeca: ꝙ aliquid cduẽiat tali foꝛme eẽntia- liter ⁊ intrinſece. patet iſta ꝓpoſitio ex ẽmi nistſed ⁊ efficiẽs ⁊ diſpoſitio ſubiecti ſũt ex triſeca ipſi foꝛme inrẽſibili igit K. M autẽ poſſint cẽ cã itenſionis. ꝓbat᷑ pᷣmo de effici ente:qꝛ ſuppoſita eadẽ diſpõne mediß au⸗ cta virtute agẽtiſcauſabit᷑ perfectioꝛ foꝛma Exẽplum:vt gerẽ eodẽ modo diſpoſitũ per fectius illuminat ſol qᷓ; ignis vel candela:⁊

candela perfectius q; carbo. Qꝛ autem diſ

poſitio ſubiecti cõferat pꝛobatur. quia ide agens intenſioꝛem qualitatem pꝛoducit in

vno ſubiecto q; in alio.⁊ hoc pꝛopler melio rem diſpõnem ſbiecti· vnde ſolclarius illũi⸗ nat aerem purũ qᷓ; nebuloſum nec dabitur cauſa niſi indiſpoſitio ſubiecti. Bic etiam in telligendum eſtꝙ depuratio a cõtrario eſt

5

cauſ ſuſcipiendimagis⁊ minuſ extrinleca Et itadebet intelligi dictum griſtotelis 32 topicoꝛum · ilud eſt albius quodeſt nigroi permixtius Tertia concluſio. Cauſap ſe intrinfeca ⁊ foꝛmalis ſuſcipiendi magiſ? minus eſt intrinſeca latitudo eſſentie foꝛme ⁊hoc eſt quod dicit ſfanctus Thomas vbi ſupꝛa. ꝙ videlicet hoc eſtd eẽntia intẽſidis ꝙ ipfa qualitas deducat de pfecto in imp⸗ fectũ. ſed hoc nõfieret niſi eẽntialiter dedu⸗ cibilis eẽt de impfecto ad perfectum.igitur S. Pꝛobatur iſta concluſio pꝛimo. Mnia maius ⁊ minus ᷣm quamtitatem mobilis at tenduntur penes eſſentiam quantitatii.igi turmaius ⁊ minus in qualitate ſm eſſenti⸗ am qualitatis. Secundo ſic. Muia ſicut indiuiſibilitas eſt cauſa non ſuſcipiendi ma gis ⁊minns.ſic diuiſibiliras eſt cauſa ſuſci piendi magis ⁊ minus ſed indiuiſibilitas attenditur penes eſſentiam igitur? diuiſi- pilitas. Tertio ſic. Muia in co ponendi ſũt gradus quod dicit᷑ maius? minus: ſed ipſa met eſſẽtia dicit᷑ maioꝛ? minoꝛ:ſiẽ ma⸗ ioꝛ virtus ⁊ minoꝛ virtus. Muarto ſic. Muia ſicut requirit᷑ albedo ad faciendum Wum ita requiritur perfectioꝛ? maioꝛal⸗ bedo ad faciendum magis album. Sed pocron eſſet niſi vna albedo in eſſentia ſua eſſet maioꝛ vel minot. igitur ac· Contra iſtam concluſioneʒ arguitur pꝛimno· Quia ſiponatur latitudo grãduum in eſſentia aur vnus continetur in altero aut alteri addi᷑·

NMon pꝛio modo: quia differrẽt ſpecie: ſiẽ ſenſitiuum⁊ vegetatiuum. Nec ſecũdo mo do. Quia m auctoꝛem ſex pꝛincipioꝛum. foꝛma eſt inuariabilis ⁊ ſimplex.igitur non pabet latitudinem eſſentialem. Tertio. Muiafoꝛme rerum habent ſe ſicut mumeri quia quocunq; addito vel ſubtracto varia tur ſpecies· igitur non ſufficunt magis ⁊ minus ¶ Muarto. Muia illud quod ma liquid habet certitudinem debet eſſe indiui ſibile · ſed vnumquodq; habet certitudinem er ſuam foꝛmam igitur ⁊c.& Acd pꝛimuʒ dicendum.ꝙ illud argumentuin ita currit contra eos ſicut contra nos. quia queram de illis gradibus in eſſe vtrum vnus conti⸗ neat alterum vel addatur alteri. ⁊ ſequunt᷑ eadem inconuenientia que contra nos · Bicendũ igit ꝙ vnuſcõrinet alterumpu

taintenſius remiſſum. nec ſequiturꝙ diffe⸗

rant ſpecie. immo eſt fallacia conſequentis. quia non ſolum vna ſpecies perfectioꝛ con⸗ uinet aliam.ſed etiam vnñ perfectius in ea dem ſpecie continet imperfectius ine dem ſpecie:ſicut ſuperlatiuus cominet politiuũ ynde arguere iſtud continet illud. igitur ẽ alterius ſpeciei:eſt fallacia conſequẽtis. Ad ſecundam dicendum ꝙ intentio au⸗ ctoꝛis ſex pꝛincipioꝛum non eſt excludẽ v⸗ niuerſaliter diuiſibilitatem afoꝛma. Muia alias quantitas eſſet indi uiſibilis. ſed inten dit excludere diuiſihilitatem que eſt per ma teriam ⁊ foꝛmam. Item ꝙeſt inuariabilis ſicut ſubiectum ⁊ per modum ſubiecti ſpali foꝛme. quia ſubiectum ſubſtantialis foꝛme ſic variatur ꝙ nunc pertinet ad vnam ſpe⸗ cien:nunc ad aliam. ⁊ quantum ad hoc in⸗ uariabilis eſt omnis foꝛma. quia ſemper pti net ad vnam ſpeciem. ſed nd negat quin ali⸗ qua eſſe poſſit ſubicctum variationis alicu ius non murantis ſpeciem ſubiecti ſicut pʒ

de qᷓ;titate ⁊ de itellectu. Itẽ nõ itẽdit exclu⸗ dere en foꝛma ſit variabilis ſicut terminus xobiectũ. /Iid rerriã dicẽdũ ꝙ ariſtoteles vijemetha. loquẽs ð foꝛmis ꝙ ſũt ſiẽ nũeri loquit᷑ nõ abſolute de qbuſcunq; foꝛmis ſiẽ ptʒ de qᷓtitate cõtinua cuiꝰ vniꝰ partiſ ſbtra ttid nõ variat ſpẽm.ſed loquit᷑ ð naturiſſpe citicis cõpoitoꝝ ſpe que i hoc ↄpant᷑ nũeris qꝛ ſicut ſůt plures ꝑles realit ⁊ qcũq; ſptra⸗ pat᷑ variat ſpẽs. ita ĩ naturis ſpecificis ↄpo ſitoꝝ ſbe. foꝛme aũt intẽſibiles ⁊ remiſſibile hñt quãdã ſilitudinẽ ad qᷓtitatẽ cõtinuã. ig F. Zid a⸗ dicẽdũ ꝙ vnůquodq; hẽt cer⸗ titudinem łm foꝛman ſpecificam Zinquan⸗

tum ſpecifica eſt. ⁊ idco opoꝛtet ꝙ ſit indiui