maius niſi quantitas pꝛecedens remaneret. Septimo ſic. Aut eadem foꝛmaque inten

ditur manet ᷣm ſuam realitatem: ⁊ ſic habet pꝛopoſitum:aut coꝛꝛumpitur.⁊ tunc non in⸗ tenditur:quod enim intenditur eſt. Wiceres ꝙ foꝛma dicitur intendi quia ſubiectunma- nens fit de minus tali magis tale. ¶ Contra

ſubiectum non dlcitur intendi ſed foꝛma vnð

ſubiectum fit magis tale ratioue foꝛme

Se cunda concluſio.foꝛma itenſa ⁊ remiſ- ſa non ditferunt ex natura rei modaliter ſi⸗ cut iam tenent ſcotiſte.licet anthoniꝰ andree in methaphiſica gemetha.q̃ſtione ⁊aliũ ha bet modum dicendi: quem neq; ipſe neq; ſe⸗ quaces ſui intelligunt. Tum quia quecun differunt ex natura rei differũt realiter:quia

2eter operationem intellectus.vt pꝛobatu

fuit ſuper poꝛphirio. Tuʒ ⁊quia poncredi⸗

ſtinctionem modalem eſſe aliam a diſtinctio⸗

ne foꝛmali eſt vna mera fictio·qʒ ſi diſtinguã tur realiras ⁊ exiſtentia:opoꝛtet ꝙ diſtinguã tur foꝛmaliter vt eadem queſtione pꝛobatum eſt contra opinionem franciſci. Tum tertio quia ſequeretur ꝙ vel eſſent infiniti modi in⸗ trinſeci in eadem foꝛma:velꝙ motus non eẽt vnus vnitate continuitatis ſicut deductũ eſt

in pꝛima concluſione contra pꝛimam opinio

nem.quoꝛum vtrũq; eſt falſuʒ. Concludo igi turꝙ foꝛma itenſa ⁊ remiſſa ſunt vna foꝛma

numero eſſentialiter foꝛmaliter ⁊ modaliter

⁊ quõcunq; velis pꝛeter opus intellectus. Wubitatur hic. Mualiter tamen intenſuʒ

⁊ remiſſum fiunt vna foꝛma numero. Ad iſtð

dubium reſpondet herpheus quodlibeto ⁊

queſtione iʒ. ꝙ intenſum ⁊ remiſſumſic fiunt

vna foꝛma itaꝙ pꝛius accepto remanente qð

ſuperuenit cedat in vnitatem cum co ſicut in

eoquod nutritur materia tota pꝛecedẽte ma

nente illa que ſuperuenit cedit in vnitateʒ cũ pꝛecedente.Muod pꝛobatur ſic. quia non vi detur quare ſecundus gradus ſit intenſioꝛ q;

pꝛimus.⁊ tertius intenſioꝛ q; ſecundus ſi pꝛe

cedens expellatur quando ſequens introdu

eitur non fit extenſius ex expulſione pꝛecedẽ tis:ficut nec mobile maius maioꝛatur ex hoc

ꝙ expellit mobile minus de aliquo loco. opoꝛ

tet igitur ꝙ ex hoc tertius gradus ſit intenſi

oꝛ ⁊quia additur aliquid ſecũdo quod cadit in identitatem numeralem cumipſo⁊ſic intẽ

ſin? remiſſum ditferunt ſicut habens ipluʒ

⁊cum hoe plus.non tamen ſᷣm partes ſigna biles ita cꝙ vna poſſet ſignanter diſtingui ab alia:ſed ſicnt torum pertoctionale compꝛehẽ⸗ dens aliqua non ſicut partes ſiqnabiles. Be hoc ponit duo excmpla pꝛimuʒ exein

Queſtio

plum de conuerſione materie nutrimenti in nutritum vbi materia adueniens cadit in idẽ titatem numeralem cum pꝛecedenti materia nec ſignãter poteſt diſtingui a pꝛecedentima teria. ¶ Scundum quando pellis efficitur maioꝛ per extenſioneʒ maioꝛitas adueniens non poteſt diſtingui a pꝛecedenti⁊ idemeſtſi

hoc fiat per rarefactionem.quia quando coꝛ⸗

pus rarefactum fit maius maioziras non po teſt diſtingui hᷣm quantitatem.¶ Ad ratides alterius opinionis reſpondeo ad pꝛimamdi- cendũ ꝙ impꝛimcre diuerſũ a pꝛecedẽtepᷣtdu pliciter itelligi.vnoꝙ faciat diſtictã foꝛmãa

pꝛecedente:itaꝙ; in nullo modo ſi eadeʒ cuʒ

pꝛecedẽte. Et iſio modo non impꝛimit diuer

ſinn a pꝛecedente. Alio modo poreſt accipii⸗

pꝛimere diuerſuma pꝛecedente ideſt facerep

cedens perſectius ⁊ ſic facit diuerſuma pꝛe⸗

cedente modo quo idẽ magis perfectum dif⸗ ſert a ſeipſo minus perfecto. Si autẽ fiat vis in nomine impꝛeſſionis poteſt diciꝙ non im⸗ pꝛimit de nouo:ſed impꝛeſſuʒ perficit. Siob

heiatur quia variatio que eſt in ipſo motu in⸗ tenſionis: aut eſt in ipſa foꝛma. aur in aliquo

alio· Si in ipſa foꝛma.igitur ibi ſunt plures foꝛme. quia variatio vt videtur non eſt niſiin ter diuerſa. dico ꝙ variatio eſt in ipſa foꝛma.

Et quando infers. igitur ſunt plures foꝛme

connittitur fallacia conſequenris a pluribꝰ cauſis variatis ad vnaʒ quia iſta variatio po

teſt eſſe. vel quia ſi unt plures. velquia foꝛma vna eſt maius vel minus habita perfecte. Et

reſpõſio que ibi datur eſt bona. Acd impꝛoba

tionem dico. ꝙ illi gradus ſunt idem cum foꝛ

ma:⁊ꝙ gradus intenſus differt a remiſſo ſi⸗

cut includens ipſum.⁊ cum hoc plus: ſed nõ

m partes ſignabiles codem modo ſicut de foꝛma intenſa ⁊ remiſſa. ⁊ ſic intenſuʒ ⁊ remiſ

ſum diiferunt aliquo modo realiter. non ſicut diuerſe foꝛme numero:ſed ſicut eadem eſſen

tia acceptacum pꝛiuatione maioꝛis perfectio

nis a ſeipſa quomodo differum foꝛma inten⸗ ſa?⁊ remiſſa acceptacum incluſione maioꝛis perfectionis. ¶ Acd ſecundum dicendumꝙꝙ

intenſum habet plus manente eadem foꝛma: ⁊tamen eſt ibi variatio. quia non ſolum po⸗ teſt eſſe variatio ᷣm ſuſceptioneʒ foꝛme poſt foꝛmam ſed etiam hm ꝙ eadem foꝛma poreſt

eſſe maius ⁊ minus perfecta habita. vnde eti am eſt ibi fallatia cdſequentis interimendop poſitionem habentem plures cauſas verita tis ex vna cauſa. Acd tertiam dicenqdumꝙ oꝛma remiſſa manet itenſa in ꝓpafõ̃ꝛ quan⸗ num ad eſſentiam fᷣm maioꝛem tamen perke⸗ etionem. Et quando dicitur. igitur remiſſim