potẽtiã itellectiuam ſicut a cãper quamfit. ꝓbat᷑ pmo.qʒ ſic ſe hʒ intelligere ad poten⸗ tiã intellectiuã ſiẽ ad cãm ꝑquaʒ fit. ꝓbatur pmo:qʒ ſic ſe habet intelligere ad potentiã intellectiuaʒ ſicut deſcẽdere ad grauitatem F tʒ phm viphicoꝝ deſcẽdet᷑ ipiꝰ grauis ẽ a generãte grauitatẽ.igit ⁊ intelliger daã te potẽtiq intellectiuã. ¶ Becundo ſic. Oꝛ potẽs exñs in potẽtia actuali ad actũ nò in diget noua foĩa ad hoc ꝙ in actuʒ exeat: ſiẽ piʒ de graui qð no indiget noua foĩa vt de⸗ ſcendat:ſed hns potẽtiã eſt ĩ potentia actua li vt intelligat.igit nò eget noua foĩa ⁊. Ad iſta argumenta rhdet herphe? quot- libeto ʒ0qòe vi Ad p qndo ꝓbat᷑ ꝙa ſpẽ.negat añs. Id ꝓbationẽ dicendũ.ꝙ ſi cut actꝰ beatificꝰ nòẽ ipi hoiĩ naturał ſed ſu pnaturalis lʒ nõ ſit ↄtra naturã:ita etiã ſup naruralit᷑ deꝰ replet vicẽ medij ꝑquod id eit ſpẽi intelligibilis:cõcurrente tamen medio ſp quo id eit lumine gloꝛie: naturalit᷑ autem nunq; fit intellectio ſine ſpẽ intelligibili. Acd ſecundã rdet duptr.vno mõ ꝙ non ẽ ſitis ſpẽs in ſenſu ⁊ in aere. loquoꝛ autem de ſpecie qͥ eſt in oꝛgano:nðq̃ eſt dyaphanũ tñ̃:ſed vt eſt in cõpoito ex potẽtia⁊ oꝛgano ꝓut coniuncti ſunt ſbm act? ſenſitiui. Alio mo dicendũ ꝙ ꝓpt᷑ diuerſitateʒ receptiui nõ

ẽ ſenſatio in aere ſiẽ in oꝛgano. ¶Md illud

qð obycit᷑ ↄtra hoc dicendũ ꝙ ꝓcedit ex iq⸗ rantia opatiòis manent:qʒ ſentire nõẽ opa tio manens ip̃ius ſpei vel alicuiꝰ alterius a quoẽ effectiue.ſed potiꝰdicit᷑ opatõ manẽs ipiꝰ potẽtie ſeſitiue in q̃ ẽ ſbiectie vt declara růfuir qͥnta qõe ſup poꝛphyrio cõditide qui ta dubio ⁊ in ſolutõne pme ronis ſcoti. Ad tertiã dicendũ ꝙ ſpẽs requirit᷑ vt ſiłi tudò infoꝛmãs intellectũ ⁊ mouens ipᷣm ad ↄgnoſcendũ ⁊ nò vt mediũ ↄgnitũ ꝓut vna res cognita ducit ĩ cognitidem alteriꝰ. Ad ꝓbationẽ q̃ dĩ in Zriuʒ dicendũꝙ illa rõ pec cat in duobꝰ. Mꝛio:qꝛ illa rõ ꝓcedit de tu tudine pᷣm eẽ:non ãt loqmur de ſititudine in repñ̃tari vel hm eẽ repᷣñtatiuũ ꝓut ſilitudo exnſin itellectu repñtat intelligibile.& Be cũdo:qꝛ in ⁊ꝓbatide vtit᷑ ſikitudine vt me dio ↄgnito nd vt rõne ↄgnoſcẽdi Adãr⸗ tam dicenqũ ꝙ due ſpẽs eiuſdem gůis bene pñr ſtare ſit. Bi aũt qᷣrat᷑ q̃re due ſpẽs poſ⸗ ſunn ſtare ſił⁊ nõduo actus irelligendi. Bi⸗ cẽdũ ꝙ nihil ꝓhibʒ actꝰaliqͥſ hfe fpugnãtiã licet eoꝛum pꝛincipia nõ habet pugnãtiaʒ

ſiẽ ptʒ in magnete qͥ impmit ferro vᷣtutem:

q̃ mouct᷑ ſurſũ manẽte rñ grauitate. qꝛ mo uet᷑ deoꝛſů ⁊ ſic pncidiuerſoꝝ motuũ ſtant

5 5. 3

ſittnon auteʒ motꝰ.¶Ad pmiß de obiecto dicendũ ibi effectꝰ ñ eſt nobilioꝛſua cãpn cipali. ſ. intellectu agente. ⁊ ſd illud qddi 3ß dicendũ fm herpheuz ꝙß ariſtoteles iueniat᷑ poſuiſſe ſeniuʒ agentẽ:nd tam̃ vide tur negaſſe. Bed cõmetatoꝛ videt᷑ ponẽ mo tus hac rõe. Quare gutẽ ariſtoteles nõ po⸗ ſuit ſenſũ agentẽ ſiẽ intellectuʒ agentẽ. Siẽ herpheꝰ ꝙ hoc fuit iõ:qꝛ ñita euidẽt ſenſus

excedit ſeſibiles q̃litates:ſiẽ intellect? qͥdita

tes mãles. Idẽ tenet mag guilielmꝰde ms ricalmo in pmoſcripto diſtinetiõe ʒ.in illa qòe vtrů inrellectꝰ agès ſit ꝑs imagis q̃eſt mẽoꝛia. Q opoꝛtet põere ienſuʒ agemt.tů

ꝓpt exceſſũ potentie ſenſitie ſupꝛa lenſibile

Tũ ꝓpt᷑ exceſſuʒ act? ſentiẽdi qͥ cãr nõpõt ſufficient ab obiecto ſenſibili. Aliter põt re⸗ ſpoderi fm herpheũ.ſ.ꝙfit in vtute ſpũaliſ

vtuũ ꝙ ſenſibile mouet ſeſum.ꝙ aũtdã hoe

qꝛ.ſ.intelligẽtia nd cãt niſi motuʒ localẽ. paꝝ

valet:qꝛ pᷣter intelligentiã mouentẽ ⁊pᷣtmo rů oꝛbis opoꝛtet dare aliquã itelligẽtiaʒ aqᷓ habeãt eẽ oꝛbis cuiꝰ vᷣtute agat oꝛbis. Pe trus ãt de palude in q̃rto ſcripto diſtictone xlix. negat fenſuʒ agentẽ.⁊ diẽ ꝙ in potẽtia oꝛgãica efficiẽtia ſpẽi ẽ totalit᷑ ab obiecto. recepꝰ ab oꝛgĩo.qꝛſpẽs coloꝛiſj excedit co loꝛẽ:ſed ẽ ifra ſpẽm coloꝛiſ.vel ſi excedit eãtt ab obiectoã vtute celi. etficiẽtia ↄgitiõis ẽ

—

a potentia ſi ab vli agente.⁊ a ſpẽ inſtialit

⁊ detminatiue. Keceptio ãt ab oꝛgano.⁊ ſic

agẽs ⁊ recipiens ñ coicidunt. vñ etij ſen 1e

ſibilis accidit viſibi abſolute:qꝛ põt eſſe ſine ſpẽ adeo.ſed ꝑ ſe requirit ſpẽs ad viſionẽ a coloꝛe ꝓducendã cũ coloꝛ nihil ſit nat? ꝓdu cere nec pᷣnciplr nec inſtfalit niſi mediante ſpẽ.¶ Acd ſecundã dicẽdũ. ꝙ intelliger fia lit᷑ ñ ſignificat agẽ vel pati.ſed itelligere eſt h̃e actů intelligedi.intelligi ãt ñ diẽ ip̃aʒ ac tionẽ obiecti mouent:ſed F diẽ itelligere fa cere:ſed diẽ eẽ k᷑minũ ad quẽ vt ad ↄgnitum Etex h ptʒ ꝙ ñ ſeqͥt ꝙ intelligi ſit nobili? qᷓ; intelligẽ.oĩa etiaʒ arguẽdi nulla ẽ ꝙ ilind qðeſt ꝓpum qͥbuſdã creaturis nobilius ſit eoqð ẽ cõe oibꝰ ꝓui accipit᷑ĩ nã ðᷣimiata: qꝛ eẽ qð ẽ cde oibꝰput ẽ in nã dina ẽ nobilius cĩ itelliger᷑. ⁊ iõ non ſeqͥt ꝙ ſi itelligi ↄuẽit ol bꝰꝙ ſit ignobili?q; itelliger· ⁊ Md tertiã di cendũ ꝙ ſʒdeꝰ poſſit facere intellectiòeʒ ſine

obiecto mouẽte.nõ tam̃ ſine obiecto tminã·

te. Qñ obhcit ꝙ tmiare pᷣſuppoit mouef dñ edüch veꝝ ẽ abaliqᷓ: nò iñ opoꝛtet ab obo.

intribpmoꝛqꝛ pöt dici vitat a pncipio pal

ſiuo.ſ. qꝛẽ aetꝰ ipiꝰ viui ſbicctiue. Becůdo

A pmde vtroq; dicẽdi. ꝙilla rõ defi