sermo

parente.parens autem in diabolo

ſuggerente.ſic eneeherae nð

ciante ⁊ domĩo reuelante.

angelus etiam temptabat᷑ ante caſuʒ. Mi⸗

— 6

cendum ꝙ bono foꝛtius temptaba?qᷓ; an gelus. qꝛ angelus plus reſiſtere potuit ma lo angelo qᷓ; homo. Tercio ſi cõũderet᷑ ſta tus lapſi hominis qui ↄgruit magis redẽ⸗ ptioni.quia in illo itatu fuit pena cum mi⸗ ſeria.⁊ pena placabat quodãmõ diuinam iuſticiam.mileria. ꝓuocabat miſericoꝛdiã. pꝛeſertim cum bomo poſt lapſum penituit vbi angelus obſtinatus permanſit.a ideo nibil ei redemptio ꝓfuiſet. Pinc etiam di abolus ad hanc obſtinatõem inducere ho

minem conabat̃. Bnde ꝗlexander deha ⸗

hs in. ij. ꝑarte ſumme exponens illud Jo ne.j. PMer me oꝛta eſt tẽpeſtas de filio dei oit. ꝙ lucifer pᷣuidit rationalem creaturaʒ alumendã in vnitatem perſone filij dei vi dit ⁊ inuidit:cecidit ⁊ tẽptauit:einſq; in⸗ uidia moꝛs in trauit in oꝛbeʒ terrap. Mn de inuidia que fit cauſa diabolici caſus im pulit ip̃m ad temptrandũ homineʒ cuius fe hcitati inuidebat vt per peccatu bumana naturs demereret᷑ aſiumptiõem ⁊ vnbili⸗ tatem ad deuʒ · Idec ille. Ex pᷣdictis igitur cõcluditur ꝙ licet angelica natura nobili⸗ oꝛ eſt ⁊ ad beatitudiuẽ eque facta.non ta⸗ men eſt tam idones ad reparatiõem ſiẽ hu maua natura. Muarto queri poteit vtꝑ homo indiguit èx neceſſitate ad perfectaʒ nature reparatõem ꝙ filius dei incarna/ retur pꝛo homĩe pateret᷑.hoc eſt vtrñ ne gliqua pura creatura vel angelica vei hũa na ſatiſfagere potuit pꝛo peccatis pꝛotho parent. Ald hoc rñdet Tho. ſuper terci diſtin. xx.ꝙ opoꝛtebar fieri ↄdignaʒ ſariſ ſfactionem pꝛo peccato hůane nature. als enim nõ reſtitueret᷑ pꝛime dignitati. Id igitur ꝙ eſſʒ ↄdigna ſatiffactio opoꝛtebat ꝙ reporatoꝛ haberet virtutẽ infinitaʒ.qͥa peccatũ pꝛo quo fiebat ſatiſfactio q̃ndam infinitatem habet extribus. Mꝛimo ex in⸗ finite diuie maieſtatis offenſa inqᷓ;tů erat per ↄtemptũ inobediẽtie. Auãto enĩ ina oꝛ eſt in quem peccat:tanto etiaʒ grauioꝛ xſtculpa. Sechdo eꝝ bono qð per peccat

auferebatur qð eſt infinit: ſcʒ ip̃e de?per chius participatiões fiunt homies beqti· Fercio ex ip̃a natura que coꝛrupta erat q mfinitatem quandaʒ habet inqᷓ;tum in ea poſſunt ſuppoſita multiplicari in infinituʒ ſed actio pure creature non poteſt habere infinitã efficaciaʒ.⁊ ſie nõ potuit homo ſa tiſfacere. M ſi omnes homiĩes ab Idam vſq; ad vltimũj naſciturũ ſigillatim tanta facerentæ paterẽtur quõtum chꝛiſtus egit 7 paſſus eſt. non poſſent tamẽ ex cõdigno per hoc vnam redimere auimaʒ. uiꝰcau⸗ ſam tangit Inſek. dicens ad diſcipulum. Muid reddes deo pꝛo peccatoꝰReſpõdit Menitentiã̃ coꝛ contritũnc. Xunc Inſel. In omnibꝰhis non reddes deo qð ei non debeas añ petij rõe creatõis tje ⁊ bõi qð accepiſti ab eo.ſpõ eniʒ⁊ ſi nõ peccaſſet ſe totuzʒ deberet deo ⁊ quicqd facere poſſet. Pec ille. Mec etioʒ angeli genus human repore potuiſſent:etiam ſi omuibus aſſum ptis coꝛpoꝛibus eadem que chꝛiſt?pꝛo re⸗ demptõe generis pegiſſent. Muiꝰ ratio eft quia homo in inſtanti ſue conditõis tante dignitatj erat ꝙꝙ nulli creature debitoꝛ fu erat ratione ſue beatitudinis.ſed eſt debi toꝛ ⁊ obnoxius ei qui reparauit ip̃m ad be atitudinem. Gi igitur facta fuiſſet repara tio per angelum non eſſet reſtitutus pꝛiſti ne dignitati homo. Ex quo relinquitur ꝙœ ſolus potuit reparare qui potuit condere. Að ⁊ fecit ex infinita ſua charitate quaʒ habuit ad homiĩes.quam oſtendere volu it in aſſumpta natura. vt lic per hoc viſibi le traheret eos in amoꝛem inuiſibilis dei· iere. xxj. Vn charitate perperua dilexi te.ideo attraxite miſerãs tui. Muibus pu ras meritis? hlis vtiq;. Weꝰ ſine vilis meritis pᷣcedentibꝰvnitꝰeſt hñane nature vt gr̃az ⁊ charitatẽ uam hominibꝰcbmen daret.⁊ ſpem ſue dilectiõis hominibus vi ſceroſius imp̃meret:hoc ſcilicet modo per quem homo fiducialius ad deuz accederet cum tam longe eſſet ab hominibus.iuſtus ab impijs. beatꝰ a miſeris. Wam homo m ſer ⁊ dure ceruicis cñ infideliter ageret di ine fideli pꝛomiſſioni credere non potuit un dicit Qee.xiij· Sanabo contrities

f20 ⸗0½ Fenfn ſ—