genihyhat trãſibilitatis · ſed relinqͥtur potentia ad vlterioꝛẽ infinitatiõem. et hoe eſt dupliciter. vel de ſe aptnm natum eſt ꝑtranſiri ⁊ finiri. ⁊ ſic eſt ſecũdꝰmo dus. vel pᷣt ſolum ꝑtrõſiri?⁊ infinitari impfecte.⁊ hoc tripliciter. vel hoc fit ꝑappõem ſic eſt tertius modus. vel per diuiſionẽ.ſic eſt quartus modus vel vtroq; modo ſimul.⁊ ſic eſt qͥntus modus. ¶ Sciẽdũ tertio.ꝓ illo ſo⸗ phiſmate qð innuitur in textu· ꝙ infmitum poteſt capi dupkr.vno modo yt ßcat qᷓ;titatẽ rei ſubiecte vel pꝛedicate.vt dicẽdo.numerus eſt infinit? et ſic ila ꝓpõ que eſt ſophiſma ſinfinita ſunt finita equiualet huic. aliqua infinita lunt finita.⁊ hoe modo poteſt ſic ꝓbari. duo ſunt finita ⁊ tria ſunt finita ⁊ ſic in infinitum · ergo infinita ſunt finita. Alio modo capitur infi⸗ nitum ſincathego.vt dicendo.infiniti hoĩes currũt.⁊ ſic dicit diſpõem ſub iecti ⁊ ſic illa infinita ſunt finita eqͥ ualet huic qᷓ;tum ad diſtrictributõnem quelibet plura ſunt finita.⁊ hoc modo ſophil.ſic pꝛobat᷑ demrãtis duob⸗ vnñ eſt dicere illa plura ſunt finita triby plura ſunt finita.ꝗᷓ q̃libʒ pła ſunt finita.vt dicit textus.ibi eſt diſtributio vt ſcalarũ.qʒ in ſcala aſcendimus ßᷣm gradũ ·ſic in ꝓpõne pᷣma ſupponit ꝓ duolh· in ſcda pꝛo triby. deinde ſꝑ gradatim ⁊ ſcalatun aſcendendo. Jmpꝛobat᷑ autẽ ſic ſophiſ. Ibi pᷣdicat᷑ oꝓpoſitũ de oppoſito· ergo eſt falſum ¶ſ Sciendũ q̃rto.ꝙ quidã ſoſuũt ip̃ʒ ſophiſ.ꝑ diſtributõem. Nam infinitum dicit᷑ vno modo quo ad nos ſicut gutte maris ⁊ ſtelle ſunt infinite Alio modo dicit᷑ infinitum ſimplr et ᷣm naturã ⁊ tũc dicũt ꝙ ſicapiat᷑ pꝛimo modo ſcʒ pꝛo infinito quo ad nos ſo phiſma eſt verũ nec pꝛedicat᷑ oppoſitum de oppoſito.qꝛ illud qð eſt infini⸗ tum quo ad nos a ꝑte rei eſt finitum.ſed ſicapiatur infinitum pꝛo infinito ſimpliciter ſophiſ. eſt fallum. Alij autẽ ſoluũt dicentes ꝙ ſi infinitũ capiat᷑ pꝛo termino cõi ⁊ cathegq.tunc ſophiſ.eſt falſuʒ. Si vero capi ſincathe. tũc eſt verũ.ſed vt ðᷣt Pehrm illaꝝ ſołonñ eſt ſufficiẽs. qꝛ ſicapitur infinitum ſimpłt pꝛo termino cõi manet pꝛobatio ⁊ impꝛobatio. Jõ au⸗ toꝛ aliter ſoluit dicẽs ipſum ſimpliciter eſſe falſum. Etiad ꝓbatõem ðꝛꝙ peccat ᷣm fallaciũ ᷣm quidad ſimplicitẽr. qꝛ pꝛocedit ab infinito ᷣm ap⸗ poſitõ em qð eſt infintum ̃m quid ad infinitum ſſmpliciter et in actu. Cõtra pᷣdicta argui᷑ pᷣmo ſic. de infinito determinatur in phia natu rali.ergo de ip̃o hic nõ debet determinari. Secũdo arguit.de nõ ente nõ poteſt eſſe ſcĩa.ſed infiitũ eſt nõ ens· ergo de ip̃o nõ poteſt eſſe ſcientia Tertio arguit᷑. ↄtra vltimos tres modos ꝙ in illis trib modis infini⸗ tum ſumi negatiue nõ ſit dõm · ideo ſumit pꝛiuatiue vt pꝛiuat gctum ſolũ quod etiam non dicenduʒ eſt. q nũerus et tempus ſunt actu finita.ꝗᷓ iſti tres modiſunt inlufficienter poſiti Q.uarto arguit᷑.oẽ coꝛpus eſt actu fin tum. ergo male exẽplificat᷑ in ſcho modo de ꝓfunditate maris Q uinto.ſi nea ⁊ coꝛpus ſunt infinita cũ om̃e coꝛpus ſit diuiſibile in infinitũ.⁊ tamen non ſunt actu infinita.qꝛ nõ eſt dandũ infinitum actuergo infinita ſunt fi nita.⁊ ꝑ ↄñs ſophiſ.verñ Ad pꝛimũ ðꝛ. ꝙ in phia uaturoli determiꝰ natur de infinito inqᷓ;tum eſt qͥdam pꝛietas rerũ naturaliũ. hic añt detert minatur de ipſo inq;tnm habet ↄuenientiam cũ ſignis diſtributiuis qᷓ;ti⸗ tatis. Ad ſecũdum dici᷑.ꝙ infinitum nõ eſt ens actu.tñ bñ eſtens in potentia.licet etiam de nõ ente non poſſit ſcia haberi poſitiue tñ bene vꝛi uatiue. Ac tertiũ dicit · ꝙ licet infinitas moõtis ⁊ qðlibet aliud ſit actu

—

——= — — —

.

i

—

„