Trartatus pimus

Poſtqᷓ; autoꝛ determinauit de nomine ⁊ verbo que ſunt tes materia les enunciationis · hic conſequentet determinat de oꝛatione que eſt genus enunciationis Gt quia diffinitio explicat eſſe rei. diuiſio vero poſſe rei len ſeparationem partium eius. et eſſe pꝛecedit poſſe ⁊ ſeparatõnem· Ideopꝛi us anteqᷓ; diuidit oꝛationen ponit eius diffinitionem due to eſt Oꝛa tio eſt vox ſignificatiua ad placitum?c: ¶ Sciendum pꝛumo. ꝙ oꝛatio triplicitet accipitur. Eno modo pꝛo re ſubiecta intentioni ᷣm ſe? iſtomo do nõ diffinitur hic. qꝛ hoc modo eſt vor complexa.⁊ cõpleroꝝ non eſt dif finitio inq;tum huiuſmodiigitur?c· Alio modo poteſt capi abſolute ꝓ illa intentione vel voce ſignificatiua oꝛationis pᷣmo modo accepte-et ſic ite rum non diffinitur hic. qꝛ eius partes feparate nihü ſ ignificant. Tertioca pitur pꝛo ila intentione vt eſt ſignificatiua rei ſubiecte que eſtſ igmificatuʒ eius.⁊ iſto modo diffinitur hic. Slcul emn diffinitur homo ſub ila voce ho mo. ⁊ pꝛo ſignificato quod eſt animal ratinale moꝛtale. ita ſ imihter hec vox oꝛatio ðiffinitur pꝛo ſuo ſignificato quod vox complexa. Sciendum ſecundo· ꝙ licet quelibet oꝛ ſit vna vof inco m5 plera · eſt tamen vna per complexionem. Et poteſt dici vna pꝛopler duas cauſas · Pꝛimo rõ ne foꝛme· N ibi eſt vnitas oꝛdinis ⁊ complexionis plu⸗ rium vocũ ſignificatiusrum que ſub tali forma vniuntur. Secũdo ex par⸗ te finis. quia pꝛedicte voces vniuntur ad ſigmficandum vnum conceptũ romplexum. Ideo in diffinitione oꝛationis bene ponitur vox tanc; genus ¶ſ Seiendum tertio· ꝙ licet oꝛatio non fuerit pꝛimo et her ſe impoſita ad ſignificandumtamen fuit impoſita ad ſ igmficandum ex conſequenti ratione impoſitõnis ſuaꝝ partiũ Der hoc enim ꝙ partes oĩois ſunt ſignt ficatiue.oꝛatio compoſita ex ipſis trahit ſuum ſ igmficatum. ⁊ tamen ha⸗ bet ſignificatum diſtinctum ab ipſis. quia iſte partes ſignificant ↄceptus timpiices. Oꝛatio vero pꝛimo et pet ſe ſignificat conceptum com plexum. et eodem modo poteſt dici ſignificare ad placitum ratione impoſitionis fuarum partium que facta eſt ad placitum licet oꝛatio ßᷣm ſe pꝛimo non ſi gnificat ad placitum Ideo in diffinitione oꝛatõ nis ſicut in diffinitionibus nominis et verbicõuenienter ponitur ad placitum ¶ Sciendum quar to.y duplices ſunt partes oꝛationis. Quedam ſunt remote- vt littere et ſyllabe. quedam ſunt pꝛopinque. vt nomen? verbum. pꝛime autem non ſunt lignificatiue nec ſunt partes oꝛationis niſi fm quid.ſed alieſunt ſig⸗ nificatiue que pꝛopꝛie dicuntur Etes oꝛationis de quibus intelligitur pꝛe dicta diffinitio·et ſic patet declaratio diffinitio nis oꝛationis que ſatis con⸗ coꝛdat cum diffinitione poſita a Dꝛiſciano dicents· Dꝛatio eſt congrua dictionum oꝛdinatio ex modis ſ ignificandit᷑auſata. Contra pꝛedi cta pꝛimo arguitur ſic. Nullum complexum poteſt diffiniri cum non ha⸗ beat vnum eiſe · ſed oꝛatio eſt quoddam complexum. ergo male diffinitur hic oꝛatio. ¶ Secundo ſic. Nulla q̃ntitas eſt vox cum voł ſit qualitas quedam. Qꝛatio autem eſt quãtitas cum ſit ſpecies q̃ntitalis diſerete. er⸗ go male dicitur. ꝙ oꝛatio eſt vox ſigmficatiua ⁊c̃· ¶ſ Tertio ſic. omnis vox ſignificatiua habet aliquod pꝛopꝛium lignificatum ſed qꝛatio non eſt huiuſmodi. quia non ſignificat niſi ratione ſugtũ partium · ergo male dicit᷑

—

5 1„ 13 5 3 6 1 3 3 1 1 1 z 7 3 p 3 6 3

—