N

auſio ð falla zallqua pᷣmſſſu ⁊ nõ niſiſſta. alinus 7 ſrregrſſus a falſitate cõcluſio

1 6—

nis ad pmihs. qr interimit vnapᷣmiſſar quenõE

negan illeꝓceſſus? nd

fallitatis ↄcluſiõis·⁊ ſic dʒ nehã celſus?. iſtaꝓpo ·aſinus ẽ mdibilis qt falſitas concuſiõis ꝓ uenit ex iſta. ẽ aial eſt aſinꝰ· Bebs modus ẽ qi pꝛe⸗ miſſa non cã ex ꝑte ſui pᷣdicti vonuenit cu pᷣmiſſa c⸗ vt oẽ aial eſt alinꝰ·ois equꝰ cſtaial oĩs ho eſt anial. Fonð hõ ̃eqühg· Töcluſio ẽ falſa·ʒᷓ alique pᷣmiſ m̃ ⁊ nõ eſtiſta·equ eſt anial·⁊ ſic ſoluit eodẽ mõ ſi ut pᷣcedens. Coõtra pꝛedicra arguil pꝛimo ſic ois ilts eſt oitenliu/qʒ oſtendit aliquã cõdulionẽ· mnd iediuidi᷑ſils. Bcðo ſic. in vi paralogiſmoẽ. non 3h falla nð eſt ſpãlis ab alhs diſtina Ter tio jic.ſicut ſehabet ens ⁊ nõ ens · ita ſe habet cãĩ no ĩ vtcã.ſedens ⁊ nõ ens nullo mõ cõuemũt· I nec cã ⁊ nõ cã·⁊ ſic cñ apparẽtie hur falle nõ̃ excdueni tla pᷣmiſſe ñ cauſe vt cãe· cũ pᷣmiſſa cãe ¶ Qugno ſic bonus ſills impkr ⁊ falta non pñt ſiml elſe in codẽ vbieſt ců vtnð cã.idi eſt bonus ſills lmpłi n elt aliqua cõueniẽtia non cauſe vt cauſe ⁊c̃¶ Quinto ſic. pec falla ꝓuenit ex pare pᷣmiſſe non cauſe · ſed illa ſꝑ pont᷑ in pꝛimo dilcurſu itmiad impoſſibile· qut diſturſus ẽ ſillogiſmꝰ oñſiuꝰ; faila non cõmittit in tali ſillmo inqᷓ;tũ ẽ ad impoſſibile Adpꝛimũ ð? ꝙlzʒ ſils ad impoſſibileᷣm pꝛimũ ꝓceſſ uʒ eð ſit oſtẽ⸗ ſinꝰ non tñ ſᷣm totũ pceſſum eiꝰ. qꝛ nõ oſtẽdit ſimpli⸗ riter luã cõcluſionẽ ied inkert ipſam Ipter aliqð ipoli hile. Zd ſcm ðꝛ.ꝙ ſicapiat nõcã poi ilio qð hz modũ caufe.ſic in qualiber falla reꝑi nõ iã vrc Jed ſi capiat᷑ ſpãliter vt pꝛꝰ diffinita cſt ſic ſolũ repert in

.*

iſia jalta· ¶ Ad tertiũ ðꝛ. ꝙ lʒ cã ⁊ non cã foꝛmaliter accepte quo ad illas intentõ nõ cõueniũt tñ cã et non cã materialiter capte ꝓpᷣmiſſis ſilmi pñt cõueni e qꝛ pᷣmiſſe in ſubiecto ⁊ pto pñt cõuenire. A Idqᷓr tũ ðꝛ.ꝙ in tali falla vbi eſt nõ cũ vt nõ cauſa vt cã cò mittit᷑ falla fm pꝛimũ ꝓceſſum vbi? ſills ſimp ł·ſed in vltima ilatiõe. qꝛi derimit pᷣmiſſa que non debet interimicõmitti hecfilla·⁊ ita fm diuerſas conſide rationes ibi ſunt ſiltmi boni ⁊ etiã ẽ falla· Id qn tñ ðꝛ. ꝙ h non cã ponat᷑ in piiino diſcurſu ſillmi ad ĩ polſibile ⁊ ibi fit cũ apparẽtie hurꝰ falle. tñ ibi nõ cõ⸗ mittit defecrꝰ nili in vltimo ꝓceſſu interimẽdo pᷣmi ſam q̃ nð eſi cõ cõcluſiõis ⁊ im talẽ ꝓceſſum talis ſi⸗ logiſmꝰ dititur ad impoſſibie

opoſitio plures ẽ ilain

lurã

ant dehlibvelpla de bſſovel vepluribyvtſoꝛtes currit? di

ſpntat. vẽl ſicẽ ne hvelhᷣhõdemõſtratis ſoꝛ e⁊bꝛunello· vel ſoꝛtes ⁊ plato currüt? diſ⸗ purãt. Pꝛopõ vna aũtẽ in q̃ vn p̃ deyno

ſiue vññ jpẽ· vt ſoꝛtes hõᷓſine vn gñe vt ſoꝛtes ẽ aial ſiue vnũ kin pt polleiiꝰ vrbð ẽ ens amimalẽ ſanũ.ine pᷣnt plaer qͥbyfit

mn.vthõẽaĩalrõalemoꝛiale. Schmpli errogarões fiũtpalogiſmi qñ aditerroga⸗ iones ples dat vnar ¶ Cãappentieb?

fallacie eſt vnitas interrogatõis complexe. Lauſa falſitatiseſt pluralitas ip̃us. Due ſunt modi huiꝰfallacie. Pꝛimus modus i quando plura in ſingulari numero ſubijc unt vel pꝛedicant· vt hic eſt ne hicz bic ho⸗ mo demonſtrato ſoꝛte⁊ bꝛunello ſi dicat ſc ergo bꝛunellus eſt homo ſi non ergo ſoꝛtes noneſt homo. Non eĩ bene reſpondit q̃n

do fecit reſ ponſionẽ vnaz ad interrogatões plures.ſed debet reſpondere. verum eſt pꝛo

vno⁊ falſuin eſt pꝛo vno. Becundus mo⸗ dus eſt quãdo piura in plurali numeroſt

iciunt᷑ vel pꝛedicant᷑ yt ſuntneiſta bonay nõ bona.demonſtratis bono⁊ nõ bono.ſi

dicitbona.ergo bonũ eſt malũ.ſi nõ bona. ð bonð nð eſt bonů· debu

re bonũ eſt bonñ. malũ eſt malũ. Biaũtcõ cedat aliquis homo dari diffinitõnes ſimi

hmodoin ſingulari in plurali.vt cccumẽ

—

aptũ natũ videre ⁊ nõ videt⁊ceca ſũt apta

„*

nata videre ⁊ non vident nõ effuglet redar

gutionẽ. demonſtrato vno ceco⁊ alterovi

dente ⁊ dicat ſic. ſunt ne illaceca ſiceca ergo ulud eſtcecũ ðᷣmonſtrato vno vidẽte. nõei

dicebat illũ eſſe cecũ ⁊ illũ eſſe videntẽ ʒ da

bat vnam reſponſionẽ. eo ꝙ conceſſit ꝙ ſi⸗

milis daret᷑ diffinitio in ſingulari numero

4 Peſtqᷓ; autoꝛ deteria uit de fallacia fm non cauſaʒ vt cauſã. hic ↄñr determinat de fallacia fm plures in

terroßatões vt vnã. Et ad oſtendendũ quid lit inter

rogatio plures ⁊ quid vna. P

plur de pluri

oſitio nõ habet tñ vnũ ſenlum. Sed ꝑ oppoſituʒ

Fli⸗ vna eñ in qua pꝛedicat᷑ vnũ de vno ſiue ilð w

yt ſoꝛtes eſt homo ſiue genere vt ſoꝛtes eſt aĩal ſiue 4

nalogiã. vt ſoꝛtes eſtens· Itẽ quando plures dictões que ſe habent vt dererminatio⁊ deterĩabile faciunt vnũ numero eſtꝓpoſitio ſimpliciter vna · vt ſoꝛtes eſt aibus homo vel aial rõnale · ¶ Sciendũ pꝛimo ẽ.

enunciatioꝓpoſitio ⁊ interrogãtio · ſũt idem fm ren differũt tamẽ rõne. Dicitem̃ enũciatio inqᷓ;tũ eſt enð ciatiua veri vel falſi. ſed poſitlo ꝓut eſt alterꝰoſtent ua.⁊ ponitꝙ alia pte vicʒ pcõciuſiõe inferẽda · Sʒ ð⸗ interrogatid inqᷓ;tum ſimturcum ſigno interrog⸗ tiuo. Ee qꝛ ſüt idẽ ealrꝓpð ⁊ iterrogatio. Iðo ſic al

qua eſt ꝓpoſitio plures ⁊ aliqua vna. itã eſt quedam

interrogatio ples inqᷓũ infrogant᷑ plura de vno V

vnum depluribus ⁊ aliqua intenogato in q vnum

ð eſt bonũ debuiſſetem̃reſponde

ꝛimo oſtendit quid ſit poſitio plures ipam diffintens. Pꝛopoſitio ples eſt llia in qua vnñ de plurib pᷣdicat vel plura de vnot m de plurib in cõjunctim. Exemplum pꝛimi.v foꝛtes ⁊ plato cutrũt.· Exemplũ ſcði vt ſoꝛtes curitvł᷑ plato diſputat · Et dicittalis ꝓpoſitio plures. qꝛ ibide ſignant᷑ plures cõpoſitões pꝛedicaticũ ſubiecto.⁊ iſta

ãuo vn