—

vt poſſimꝰ cohᷓſcere q̃ ſit ſcia dei quantũ fas ẽ intueamur.qͥᷓ ſit diuĩe ſubſtã tie ſtatꝰ. Hei igit᷑ eternũ eẽ ↄſtat ·eternitas aũtẽ inrermiabilis vite tota ſił et pfcta poſſeſſio·ex hac diffiõe pꝛobat totũ intentũ ſuũ.qꝛ ðs neq; ↄditis reb⸗ nntiqoꝛ videri dʒ tꝑis q̃ntitate ſ ſimplicꝭ potiꝰpꝛop̃etate naiect manifeſtat ũo tpalia deficiũt a ſimplicitate diuie nature quã nitunt᷑ imitari. Deiñ põit ꝑhia ꝙ ſcĩa diuia.nõ pᷣſcĩa nõ pᷣuidẽtia ſʒ pꝛouidẽtia vocat. Cũc ſoluit rõnes ſibi ſuꝑiꝰfactas 3ᷓ pꝛouidẽtiã volẽs ꝙ ſiẽ nr̃a pñs ſcia nõ ẽ cã nccitatꝭ eſſendi eoꝝ qͥſcimꝰ.ſic nec deiꝓuidẽtia eoꝝ q̃ pꝛouidet. Deiñ oñdit ꝙ circa ↄtingen tia ſtat certa cognitio dei ⁊ incertꝰ euẽtꝰ nhen foꝛtificat pᷣmã rõęem vt foꝛ maliꝰſoluat⁊ ſoluit eã ꝑ diſtictionẽ ncitat/ ↄditionate ⁊ mplics. Peiñ con cludit ex pᷣmiſſis ꝙ illa ſil ſtãt. aliqᷓ m ſe eẽ ↄtingẽtia ⁊ incerta. ⁊ ſic libera et foluta pꝛoꝛſus ĩ ſui natura viden᷑.q̃ ñ ad diuinũ intuitũ cũcta inſpicientẽ re lata.neceſſarig dicunt᷑? certitudinaſr cueniũt.itaq; dina notio mimereꝝ qᷓli⸗ tale ꝑturbat. Deiñ obijcit 3 illã ſolutionẽ. qꝛ ſic nõ videt᷑ eẽ dr̃ia inter ↄtĩgẽs 2⁊ neceſſariũ. Tũc obijcit 3 ſolutionẽ datã. tñ qͥlibet hõ põt mutare ſuũ pꝛo⸗ poſitũ. ſoluit ſic.nec ꝑ effugit diuinã pꝛouidentiã. Beinde q̃rit vtrũ ex nra nutatõe mutet᷑ diuina ſcig.⁊ ðᷣt ꝙ nõ. qꝛ ðs illã mnutationẽ etiã ſcit. qꝛ omnia lumpliciſſime ↄpᷣhendit. Taudẽ ↄcludit ex pᷣmiſſis ↄpaſſibilitatẽ libert arbi r cum diuina pꝛouidentia oñ Jens leges eſſe bonas ⁊ ꝑ deum bonis pᷣmia. malis ſupplicia diſpẽſari. Spes ⁊ pᷣces nõ fruſtra fieri. Semũ poſt oĩa q̃ſi na turalr tractata theologicã infert ↄcluſionẽ dicẽs. Iuerſamii git̃ vicia.cglite vtutes. ad rectas ſpes dim ſublenate.hũiles pᷣces in excelſa porrigite. Ma⸗ gna vobis ẽſi diſſimulare nõ vultis neceſſitas indicta pꝛobitatis. qui ante oculos agitis iudicis cuncta cernẽtis.

„ ¶ Deogratias ), Se6 Pej