0

65

Expoſitionis ſancti Auguſtini

Sat.i.qui leelis eſt. Et paulꝰ quid ait? Eram aũt ignotus facie ecclijs iudeę ꝗᷓ in chꝛiſto ſũt: Tantũ aũt audientes erant:qꝛ qui nos ali⸗ quando ꝑſequebat᷑:nũc euangeliʒat fidem

quã aliquãdo vaſtabat:⁊ in me magniſica ⸗ bant deũ. Videte quẽadmodũ ⁊ ipſe qʒ ſic innotuit:finẽ nõ poſuerit in laudẽ ſuã: ſed in laudem dei. At quãtũ ad ipſũ ꝑtinet va ⸗ ſtatoꝛ eccleſię:ꝑſecutoꝛ iuidus:malignus:

ipſe confitet᷑: non nos conuitiamur. Amat

paulus dici a nobis peccata ſua:vt gloꝛifi⸗ cetur ille qui talẽ moꝛbũ ſanauit. Aagni⸗ tudinem em̃ vulneris manꝰ medici ſecuit ⁊ Net.s. ſanauit. Vox illa de cęlo ꝓſtrauit pſecuto⸗ rem:⁊ erexit pᷣdicatoꝛẽ. Occidit ſaulũ:⁊ vi⸗ uificauit paulũ. Saul em̃ ꝑſecutoꝛ erat ſan⸗ cti viri:inde nomẽ habebat iſte qñ ꝑſeque⸗

bat᷑ xp̃ianos. Poſtea de ſaulo factꝰ eſtpau⸗

lus. Quid eſt paulus? aodicꝰ. Ergo quã⸗ do ſaulus: ſuꝑbus elatus: quãdo paulus: humilis:modicuſ. Ideo ſic loqmur:paulo⸗ poſt videbo te:id eſt poſt modicũ. Audi qꝛ

nCorl.1ʒ. modicꝰ factus eſt: Ego em̃ ſũ minimꝰ apo⸗ Epbez. ſtoloꝝ.Et mihi minimo omniũ ſanctoꝝ:di

cit alio loco. Sic erat inter apłos tanq; fim⸗ bꝛia veſtimenti. Sed tetigit eccleſia gentiũ tanqᷓ; fluxũ patiens:⁊ ſanata eſt. Ergo frẽs hoc dixerim:hoc dico: hoc ſi poſſem nõ ta⸗ cerem. Opera illa modo illa ſint in nobis: modo illaꝓ tempoꝛe:ꝓ hoꝛis:ꝓ diebꝰ. Mũ

quid ſemꝑ loqui? Nunquid ſemper tacere?

Nũqd ſemꝑ reſicere coꝛpus? Nũquid ſemꝑ ieiunare? Nũquid ſemꝑ panẽ dare egenti⸗ Nũqd ſemꝑ nudũ veſtire? Nunquid ſemꝑ ęgrotũ viſitare? Nũquid ſempꝑ diſcoꝛdãtes cõcoꝛdare? Nũqd ſemꝑ moꝛtuos ſepelire⸗ AModo illud: modo illud. Inchoant᷑ iſta ⁊ ceſſant:ille aũt imperatoꝛ:nec inchoat᷑: nec ceſſare debet. Charitas intus nõ intermit ⸗ tatur. Officia charitatis ꝓ tẽpoꝛe exhibe⸗ eb·1z. antur. Charitas ſicut ſcriptũ eſt fraterna permaneat. Foꝛtaſſis aũt mouerit aliquos veſtrũ ex quo iſtã eplam beati iohõnis tra ctamus vobis:quare non commendauerit maxime niſi fraternã charitatem?AQui dili⸗

git fratrem dicit:Et pᷣceptum nobis eſt da⸗

tum:vt diligamus inuicem. Aſſidue nomi

nanit charitatẽ fraternaʒ: Dei charitatem: id eſt qua debemus diligere deũ:non tam aſſidue nominauit:ſed tamẽ nõ omnino ta cuit. De inimici vero dilectione pꝛoꝛſus ta⸗ cuit:ꝓpe ꝑ totam iſtã epiſtolam. Cum ve⸗

— S

hementer nobis p̃dicet:cõmendetq; chari⸗ tatem: non nobis dicit vt diligamꝰ inimi⸗

cos: ſed dicit nobis vt fratres diligamus.

Ahodo vero cum euangeliũ legeret᷑ audiui

mug: Si em̃ diligitis eos qui vos diligunt Wattb..

quã inercedẽ habebitis? õne ⁊ publicani

hoc faciunt?Auid eſt igit᷑ ꝙ ꝓ magno no⸗

bis ad ꝑfectionẽ quandã fraternã dilectio⸗

nem cõmendat iohãnes apłs:dñs autẽ di ⸗

cit:nõ nobis ſufficere vt fratres diligamꝰ:

ſed debere nos extendere ipſam dilectio⸗ nem vt ꝑueniamus ad inimicos? Quivſq

ad inimicos ꝑuenit: nõ trãſibit fratres: Ne

ceſſe eſt:ſicut ignis pꝛius occupet ꝓxima:t

ſic ſe in longinquioꝛa diſtendat. Pꝛopinq oꝛ eſt tibi frater qᷓ; ueſcio quis homo. Rur⸗ ſus tibi magis adheęret ille: quẽ non noue⸗

ras:qui tibi tamen nõ aduerſat᷑:qᷓ; inimic⸗ qui etiam aduerſatur.Extende dilectioneʒ

in ꝓximos: nec voces illã extenſionẽ.pꝛo⸗ pe em̃ te diligis:qui eos diligis qui tibi ad⸗ herent. Extende ad incognitos:qui tibi ni⸗ hil mali fecerunt. Tranſcende ⁊ ipſos:ꝑue⸗ ni: vt diligas inimicoſ:hoc certe dominus

iubet. AQuare iſte tacuit de dilectiõe inimi⸗

ci? Omnis dilectio ſiue quę carnalis dicit᷑: quę nõ dilectio ſed magis amoꝛ dici ſolet.

Dilectionis em̃ nomẽ magis ſolet in melio

ribus rebus dici:in melioꝛibus rebus acci⸗

pi:tamẽ om̃is dilectio frẽs chariſſimi vti;

beniuolentiã quandã habet erga eos qͥ di⸗ liguntur. Non em̃ ſic debemus diligere ho mines aut ſic poſſumꝰ diligere vel amare. hoc em̃ etiõ verbo vſus eſt dñs cũ diceret:

Petre amas me? Mon ſic debemus amare ʒotz 1.

homines:quõ audimꝰguloſos dicere:amo turdos. Quęres quare? Vt occidat ⁊ cõſu⸗ mat:et amare ſe dicit. Ad hoc illos amat vt non ſint:ad hoc amat vt perimat:et qͥc⸗ quid ad cibandum amamus vt illud cõſu⸗

matur ⁊ nos reficiamur. Nunquid ſic amã ⸗

di ſunt homines tanqᷓ; conſumẽdi? Sʒ ami citia quadam beniuolentie:vt aliquãdo p̃⸗

ſtemus quos amamus. Quid ſi non ſit qð pᷣſtemus? Sola beniuolentia ſufficit aman ti. Non em̃ optare debemus eſſe miſeros: vt poſſimꝰ exercere opa miſericoꝛdie. Das panem eſurienti:ſed melius nemo eſuriret ⁊ nulli dares. Beſtis nudum: vtinã om̃es veſtiti eẽnt:⁊ nõ eſſet iſta neceſſitas. Sepe⸗

lis moꝛtuũ:vtinã vemat aliqñ illa vita vbi

nemo moꝛiat᷑. Lõcoꝛdas litigãtes: vtinam

5

Wiſt diſcnd nt un nnis ett n plerete ſeble niuit zußſ ſunbe ſmin

n ſ ie n nnan n etez ürpe fuense niein ſten hudmn ihabe tesmz ſng nöcht teſtat ſehen