ſu ſuo: demõſtratur ibidẽ:ca. vj. Ingeli dum ad hoĩes miſſi veniũt: abh ethere coꝛpus ſumunt.li.]· de imagine mundi.ca xxiiij. Angelica ſalutatio: ⁊ hñilitas vir⸗ ginis:⁊ dei incarnatio notatur.li. De Excel. btẽ. 3 hgeloꝛnec hoĩ:hũani generig redẽ ptio cõgruebat:ſoli aũt deo bᷣ con⸗ uemebat.li.). cur deꝰ homo.cd⸗V⸗ Angelo malo:ſicuti nõ poſſe recupa re qð deſeruit:eſt pena peccati:ita angelo bono nõ poſſe deſerere qð tennit: pᷣmiñ eit iuſticie.li.de caſu AIngelo bonoꝛetiã(dia.ca.xxiiij · ſi hoc ſolo dica᷑ nõ poſſe peccare qꝛ nunc habet ſciam ex caſu mali: hoc tñ illi eſſe ad gloꝛiã oñditur. Angeloꝝ nñerus qᷓ(ibidẽ.ca. xxv. ceciderũt reſtituẽdꝰ eſt de hoĩbꝰ. hui⸗. W de hoò. Itẽ ꝙ alij angeli ꝓ illis(ca. xv. 2 nöpoſnt reſtitui: ꝓbat᷑ ibidẽ ca. Angelũ ⁊ aĩam: dicimꝰ ſe/ ¶xvij · cundũ ſubſtantiam: non ſecundũ relationẽ.li.de incarn. vbi.ca.iij. Angelũ nõ potuiſſe hahere a ſe pꝛ 3
mam voluntatem: pulchꝛe pꝛoba/
tur. li. de caſu diaboli.ca.xij.
Angelñ malñ nõ decuit ſcire quia ſi
peccaret qð puniret᷑:Et hoc mul ⸗ tis er cauſis:ß ⁊ nec bonꝰangelus
p ſcire debuit. li.de ca. dia.ca· xxiiij Angelus q̃liter laudandꝰ ſit de ſuã inſticia: Et ꝙ ñ neceſſitate ð liber tate iuſtꝰſit: oñdit.li.ij. cur d. hõ. Angelꝰ accepta ſola volu(ca.x. tate btitudiniſ:ꝙ nec aliud poſſer
velleꝛnec illã non velle:⁊ quicqͥd
vellet nõ eẽt iuſta vł üiuſta nolũ tas: declarat᷑.li.de caſ.dia.ca.xiij. Itẽ ꝙ ſilr fiat:ſi ſola ſit accepta vo⸗ lũtas rectitudinis: et iccirco vtrã q; volũtatẽ accepit ſil: ⁊ vt inſtꝰ ⁊ vt btũs eẽt:pᷣ oñdit᷑ ibi.ca.xiiij. Angelus deſertoꝛ: cur ad iuſticiã re
dire nõ poſſit: oñdit᷑.li. de ca.dia ⸗ Angelus malꝰ quð(boli.ca.xxij. ſe fecerit ininſtũ:⁊ bonus ſe iuſtũ:
declaratur ibidem.ca.xxiij. Angelus malꝰ:ſic deo gr̃as debet,p bonis que accepit ⁊ deſeruit: ſicut bonꝰqᷓ accepta pᷣuauit. bidem. Ingelus malꝰ nõ potuit pᷣſcire ſe ca ſurũ: nec etiã ſuſpicari potuit fu⸗ turaʒ pᷣuaricationẽ.ibidẽ.ca.xx]j⸗ Angelꝰ malꝰ ſcinit ſe nð debere vel le hoc qð volendo peccauit:et de bere puniri ſi peccaret: pꝛobatur hoc.li.de caſu diabo.ca.xxij. Angelus ⁊ hõ peccauerũt ꝑ poteſta tẽ peccãdia liberũ arbitriũ. Et ꝙ quãuis potuerint ßᷣuire pctõ: nð tñ potuit eis dominari peccatum: oſtendit. li. de libero arbi.ca.ij. Item poſtqᷓ; ſe fecerũt ᷣuos pctĩ: li⸗ beꝝ habuerũt arbitriũ.ibi.ca.iij. Et ad quid habuerint libertatẽ qrbi trij ante peccatũ: inueſtigat᷑ ibidẽ. Angelꝰ ⁊ homo:quõ habeãt ptãteʒ ſeruãdi rectitudinẽ quã ñ habẽt: oſtendii ꝑ exemplũ: ſcʒ de videre montẽ ⁊c̃·li. de li.ar.ca.iij.⁊ iiij. Anima ratiõalis ad hoc eſt facta vt ſꝑ amet ſummã eſſentiã.li.mono ⸗ Ziũa iummã eſſen(logi.ca lxvij. tiam ſemper amans:⁊ꝙ aliqñ vere ⁊ btẽ viuat: ꝓbaf᷑ ibidẽ ca.lxviij.
Znima humana imoꝛtalis eſſe:oſtẽ
ditur ibidem.ca.lxix.
Q aut ſemꝑ miſera: aut aliqũ vere
heata exiſtat: ꝓbat᷑ ibidẽ.ca.lxx.
Item ꝙ nulla anima pꝛiueturſum
mo bono iniuſte:⁊ qð om̃ino ad ipſum ſit: demõſtrat ibidẽ.ca. lxx). Anima ſpõſa chꝛiſti: mox vt venire ceperit vlectatio mala: reijcere de bet:ne in t fedata aſ⸗ ſiſtat.Ii.de Bilitudinibus.ca. xl. Anima ſic ſe cõfirmare debet ad di⸗ lectionẽ dei:ſicut ipſe ſe habet ad eam. Et hoc maxime in ſex: de qᷓ⸗ bus agitur.li.de mẽſur. crucj. S. Animalis ſiue carnalis dicit omnis qᷓ ſcõm carnẽ viuit: Qui vo ſpũ facta carnis moꝛtificat: oĩa iudi cat:⁊ ip̃e a nemine iudicatꝰ li· de icar. v.ca.ij.⁊ li. de ſili.ca.clxix⸗
— —
3
8S82
8