Bermo

Incipit expoſitio venerabilis Bernardi abbati Clareual⸗ lis in Cantica ganticoꝛrum. Sermopꝛimus

tres alia qᷓ; alijs de ſe

cło aut certe alit᷑ dicẽ

„ da ſunt. Illis ſiqdẽ ac potum dat? non

eſcã qͥ apli feꝛmãte⸗ net in docẽdo. Ham ſpiritalibo ſolidioꝛa

Pporeia eſſe itidẽ ipſe ſuo docet exẽplo

odmur inquiẽs nõ in doctꝭ hũahe ſa⸗ piẽtie verbis:ſʒ in doctrina ſpũs ſpiritali bus ſpiritalia cõparãtes. Itẽ ſapiẽtiã lo⸗ quimur inter ꝑfectos. q̃les vos nimiꝝ eſ ſe ↄfido:niſi fruſtra foꝛte iam ex lõgo ſtu⸗ dijs eſtis celeſtib occupati:erercitati ſen ⸗ ſiby:⁊ in legẽ dei meditantes die ac docte · Itaq; parate faucts nõ lacti ß pani· Eſt panis apud Salomẽ:iſq; admodũ ſplẽ⸗ didus ſapiduſq;. libꝝ dico q ãtica can ticoꝝ inſcribit᷑:pꝛoferat᷑ ſi placet ⁊ frãgat᷑ Nã de vᷣbis Eccleſiaſtes mũdi huiꝰ co⸗ gnoſcere ⁊ ↄtẽnere vanitatẽ ſatꝭ(ni falloꝛ) ꝑdei gr̃am inſtructi eſt. QDuid ⁊ parabo las! En nõ vita ⁊ moꝛeb veſtri iuxta eam 3̃ in ipſis inuenit᷑ doctrinã ſuffickent emẽ dati junt ⁊ infoꝛmati? Pꝛoinde illis am⸗ boby p̃libatis quos nihilominꝰ de amici archa pᷣſtitos accepiſti · accedite ⁊ ad terti um hůũc panẽ: vtꝓbetis.foꝛſitan potioꝛa Lũ enĩ duo ſint mala q̃ vel ſola vel maxi⸗ me militãt aduerſus aiaʒ. Vanꝰ.ſ.amoꝛ mũdi⁊ ſuꝑfluꝰ ſui. peſti vgiq; duo illili⸗ bꝛi obuiare noſcũt᷑. Alter ſarculo diſcipli ne pꝛaua queqʒ in moꝛib ⁊ carnis ſuper⸗ ſiua reſecãs. Alter luce rõnis in om̃iglia mũdi fucũ vanitatis ſagaciter deõhẽdẽs veraciterq; diſtinguẽs a ſolido veritatis · Deniq; vniuerſis hũanis ſtudijs gc mũ danis deſiderijs pᷣtulit deñ timere:eiuſq; obſeruare mãdata. Werito qͥdem. Uere eteniĩ ſapiẽtie pꝛimũ illud initiũ·ſecundũ ↄſummatio eſt. Si tñ ↄſtat vobis nõ ali ud verã ⁊ cõſummatã eſſe ſapiẽtiã:qᷓ; de⸗ clinare a malo ⁊ facere bonũ. Itẽq;:rece⸗ dere a malo neminẽ pol pfecte abſq; ti⸗

—

Primus

moꝛe deunec bonũ opus om̃ino eſſep̃ter obſeruantiã mãdatoꝛũ. Depulſis ð duo⸗ bus malis duoꝝ lectiõe libꝛoꝝ:cõpetẽter iam accedit᷑ ad hunc ſacrũ theoꝛicũq; ſer monẽ. qͥ cũ ſit amboꝝ fructus: nõ niſi ſo⸗ bꝛijs mentiby et auriby om̃ino credẽdꝰẽ- Alioqͥn añ carnẽ diſcipline ſtudijs edo⸗ mitã ⁊ mancipatã ſpiritui: añ ſpꝛetã ⁊ ab iectã ſeculi pompã ⁊ ſarcinã. indigne ab impuris lectio ſancta pᷣſumit᷑. Quõ nem peincaſſum lux circũfundit oculos cecoſ vel clauſos.ita animalis homo nõ perci pitea que ſunt ſpũs dei. Quippe ſpiritꝰ ſanctus diſciplineeffugiet fictũ · qð eſt vi ta incõtinens. Sʒ nec erit ei vnq; ꝑs cũ mũdi vanitate cũ veritatis ſit ſpũs · Due eni ſocietas ei que deſurſum eſt ſapientie ⁊ ſapiẽtie mũdi que ſtulta eſt apud deum aut ſapiẽtie carnis: que⁊ ipſa inimica eſt deo: Puto aũt ꝙ iã nõ habebit vndead⸗ uerſum nos murmuret is qui nobis de via wnit amic:cũ ⁊ tertiũ iſtũ inſumpſe

rit panẽ. Sed qͥs franget Adeſt parerfa

milias · cognoſcite dñm in fractõe panis Huid enialter idoneꝰ. Hõ equidem ego mihiiſtud temere arrogauerim. Sic ſpe ctetis ad me vt exme nõ expectetis Hã ⁊ ego vnus ſum de expectãtib mendicãs ⁊ipſe vobiſcũ cibũ aĩe mee: alimoniã ſpi riʒus. Reuera pauꝑ ⁊ inops pulſo ad eũ qui aperit ⁊ nemo claudit: ſuꝑ ſermonis huꝰ ꝓfundiſſimo ſacramẽto · culi oĩm in te ſperãt dñe · Paruuli petierũt panem nõ eſt qui frangat eis. Sperat᷑ id a beni⸗ gnitatetua. O pijſſime frãge eſuriẽtibus panẽ tuũ· meis qͥdẽ ſi dignaris manibv · ſed tuis virib. Dic queſo nobis · a quo ð quo ad quẽ ve dicit᷑. Oſculet᷑ me oſculo oꝛis ſui?Aut quale eſt iſtud ita ſubitaneũ ⁊ factũ repẽte ð medio ßᷣmonis exoꝛdiũ? Sic quippe in vᷣba ꝓꝛumpit quaſi quẽ⸗ piam loquentẽ pᷣmiſerit. cui ↄſequẽter re ſpondentẽ ⁊ hãc introqucat ꝑſonã q̃cun q; eſt ip̃a que oſculũ flagitat · Deinde ſi ſe oſculari:neſcio a quo·vel petit vel pᷣcipit: cur ſignãter ⁊ nominatim oꝛe: ⁊ oꝛe ſuo il lius quaſi aliud qᷓ; os aut alienũ ⁊ nõ po tius ſuũ exhibere ſibi ſoleant oſculantes⸗ Quãq; nec hoc quidẽ dicit: oſculetur me oꝛe ſuo.ſʒ aliud ꝓfecto inuſitatiꝰ oſculo ĩ⸗ quit oꝛis ſui.Et quidẽ iocundũ eloquiũ: qð ab oſculo pꝛincipiũ ſumit. et blanda 4