Wconij morbiset p illo preces Lutheri, qui hus fuit con⸗ ſeruatus.

.

Hæc Luthe⸗ ri epiſtola ex tat germant⸗ ce conuerſa Tom. 7. len. P 323.

— 1

M. Georgius Rorarius.

Eum Anno Nomini M. D. XII. Myconius grauiter decumberet, & tabe, quam ꝙiæi appellare conſueuimus, conſumeretur, & eius rei cauſſa ad Lutherum ſcriberet, decumbere ſe quidem, non autem lethaliter: ſed vitaliter ægrotare, adeò placuit Hũthero hæc recta & ſancta inter⸗ pretatio, & quòd perſpiceret, ipſum planè imperterritum contra mortem, ſeu ſomnum iſtum communem omnibus pijs, & cupidum ſolui, & eſſe cum Chriſto, vt re ſponde⸗ ret, ipſum iam non moriturum, ſed diutius in hac vita fore ſuperſtitem, & adceret hæc verba: Ego oro & peto Po⸗ minum ſeſum vitam noſtram, ſalutem & ſanitatẽ noſtram, ne hoc mihi addi etiam ſinat malum, vt me ſuperſtite vjde⸗ am te aut aliquot noſtrum perrumpere & irrumpere per velum ad quietem, & me ſinatis foris relictum inter Dæ⸗ mones, & vos præcedere. Petavt locQIu9 me faciat Do⸗ minus ægrotum, & iubeat deponere tabernaculum meum hoc inutile, emeritum & exhauſtum. Et in calce literarum: Vale mi Friderice, & Dominus non ſinat me audire tuum tranſitum, me viuo, ſed te ſuperſtitem faciat miln: hoc pe⸗ to hoc volo, & flat mea voluntas, Amen. Quia hæc vo⸗ luntas gloriam nominis De, certe non meam voluptatem nec copiam quærit. Iterum vale: pro te oramus ex animo, & vehementer tua ægritudine perturbati ſumus. Hiſce precibus conualuit Mxconius, & miraculoſe ex ipfa mor⸗ te excitatus eſt, quomodo etiam de Theopompo Phthiſi⸗ co proditum eſt, quod ab Aſclepiade ſit fanatus. Et hanc admirandam hiſtoriam ipſe poſtea Myconius paulò ante felicem ex hac vita emigrationem prolixe & copioſe de⸗ ſcripſit in duabus Epiſtolis ad M. Georgium Korarium, tům temporis Eccleſiæ Vuitebergenſis miniſtrum, in qui- hus miris modis prædicat beneficium Dei, & Deo gratias agit, quòd Lutheri precibus fuerit conſeruatis, & priſti⸗

næ va⸗