IXpAOANOAr yrATrs. 4

Ft talis hypocriſis, quæ diſſimulat& tacet„Deo

& hominibus inuiſa eſt:& propria conſcientiæ teſti⸗ monio apud Deum damnantur, quicunque aliquid huiuſmodi faciunt. Talis etiam ſiue pertinacia, ſiue negligentia, quæ iuſtam veritatis cognitionẽ aſper⸗ natur/ quæ hominesinnocentes& rectè ſentientes damnat, calumniatur, traducit, tandem in iuſtam Dei vindictam incurrit, ſicut dicitur, Eſai.s Si non di⸗ erint ſecundum verbum hoc, non erit eis lux matu- tina. Non enim ſemper emanent, ſed tandẽ Deo vin-

dice ſeſe exerunt ſtimuli cõſcientiæ. Et nõ ſojùm de propria anima periclitatur, qui huiuſmodi aliquid faeit, ſed etiam alios in diſcrimen trahit, dum eisru- u inæ cauſam præbet.. Sed enim fieri poreſt, vt iam ſint, quiveritatem 6& falſitatem ſcire cupiant modum tamen cogno⸗ „ ſcendæ veritatis& falſitatis, id elt, quid faciendum fugiendumueſit, ignorent. Quomodo igitur ad veritatis cognitionem per-

i ueniri? Aut quomodo falſum dogma à vero diſcer;—

niac dignoſci poteſt?Primũm, ſ obſtacula quæim N

pedire veritatis cognitionem folent, amoueantur? La. o Deinde ſi media, quibus ad veritatis cogrtionem n Perueniri poteſt, vel que veritatis cognitionem iu⸗

uant& promouent, reè adhibeantur Itãque tum .

de obſtaculis iſtis amouendis tùm de medijs, quibus

„

in veritas& falſitas deprehendipoteſt, adhibendis, ex⸗ 65 “Ponam· Quid igitur obſtat, quo minus multiad co⸗—

3 Zgnitionem veritatis perueniant, aut peruenire poſ⸗ ntEt quomodo id quod obſtat remoueri poteſt?. Primum, nonnullis obitat curioſitas, vel deſultoria Curiftn. animi