— „—

magna nominis ſuæ gloria ⁊ nemine unquam ſe beni⸗ gnitate aut gratitudine fuiſſe ſuperatum deprædicaret. & laudatiſſinam ſummi principis vocemqui ſe tot va⸗ ſtiſſima terrarum ſola, totMaria, tot portus fruſtra per⸗ agraſſe, tot de gemibus ac populis, quos hic altiſſimus ſol tegit, trophæa erexiſſe, arbitrabatur, ſi gratitudinis palmam unquam alteri conceſſiſſet, Quo& illa præ⸗ tinet. Vixi

cum. A ftip ob id Or: Adijt tamen imperatorem filius,

patris ab eo vitam deprecatur: ignoſcit ile. Junc Fur⸗

nius,„*. 2„„

Quod eſſe poteſt tãm am⸗ plum gratitudinis indicium, qudm nulla ratione ſibi ſa⸗ tisfacere,& dantis beneficentiæ perpetuò ſe imparem fateri? Erubeſco, dum noſtrorã temporum ingratiſſi⸗ mia moribus ea exempla confero · Et quiãni erubeſce⸗ rem, cum paſſim experiamur, quod parbariſſimi olim homines,& ⁊ vita jeſu Chriſti alienitantoperèẽ exhor⸗ ruerunt, quod alicubi proſcriptionibus& exilijs mul⸗ ctarunt, tãm pervagatum inter nos, rãm uſitatum nobi⸗ tamq́; frequens eſſe, qui jeſum Chriſtum& Spiritum ejus fandtiticantem tantum non gloriamur, ut quoquo te convertas, quo oculos flectas, urbes, oppida, lares, vi⸗ cos, plateas, rura, agros, ſylvas, ipſos deniq;ʒ intimos mundi angulos altiſſimis ſulpirijs ingemiſcere,& fletu miſerabili triſtiſſimam hanc gratitudinis ruinam lachry⸗ mari& ſie de ea quiritari paſſim audias. Heu nobis heu

niſeris, quod in ea temporum monſtra& funera, in eam