— —

gentes& natlones univerſæ, qun humanitate aliqus virtus imbuit, ſed ſocietates etiam conventusi; homi⸗ num ſinguli ingratitudinem, in qua unã omnes vitio⸗ rum gradus ipla pravitas copulavit, vehementer dete⸗ Karentur, cum intelligerent nihil täm cœtibus homi⸗ num noxium, nihil idm ſocietatibus damnoſum, nihil tim ad humanitatis& benevolentiæ jucundiſimos fon ies claudendos aiq;ʒ exiccandos idoneum eſſe, qumuna ſit ingratitudo,cum rerum omnium, quæ ad humanita⸗ tem inter homines alendam pertinent, ruina exitioq́; conjunctam. Hinc factum eſt, ut cum una propemo⸗ dum gratitudine benevolentiam ali, humanitatem nu⸗ triri, xdʒja ipſas pacis ac conſenſionis divas foveri, nec minus hunc univerſum in quo vivimus mundum ulcherrimo benignitatis& gratitudinis ſupercilio, quam Aclantis humeris ſuſtineri perſuaſum ſemper ho minibus fuerit, velut ex inferorum tenebricoſis paludi⸗ pus progreſſam beluam quandam ingratitudinem& metueretu& deteſtarentur. Oraculorum divinorum mentionem cim ea perſpecta vobis ſilubens hic præ⸗ mereo: Philoſophorum verð ac pœẽtarum ſumma in hac humani generis pernitie execranda libertas fuit. Quid enim vel ſolo illo Marci Ciceronis in ingratitudinem gravius dici poterat, quam quod ad Atticum familia- rem ſcribens, ingratis omnia ſimul vitia ineſſe confirma vit? Sentinam profectò quandam eſſe animadvertit, in quam humanarum ſordium ſfex omnis& ſaburra confluat, quæ, quemadmodum gratitudo in parentes pietatemin patriam, in numen religionem amoremq́; Conciliat: ſic ſuo fœtore ab amicis benevolentiam, à

+„—