. lugent vrbes, domus, parieres tum publici tum priuati jntus vndiqy mcœ- ror/ dolor, angor, foris flerus, eiulatus, ſqualor& planctus.
Heu nos infelices? heu miſeros& orbos patriæ patre, auiti nominis & auitæ ditionis hærede poſtremo, filios. Quem mille retrò ſecula non viderunt: hunc attulit vna dies, Hennebergicæ Proſapiæ triſtem interi- rum, õ infelicem diem, õ crudeles ſorores& immites Meceſsitatis filias, ð fata crudelia.
Sed quorſum abripior? oblitusnẽ quod vir DEI Moſes queritur? Facis diffluere eos ſicuti nimbum, ſomnium ſunt, ſicut gramen, quod ſu- bitò exareſcit · Omnes dies noſtri declinant præ ira tua, etc. nec illius ſum memor, quod in Gorgia Platonis Socrates ait: 2l qſch ᷣuhlMlcduc deꝝ die enꝙyo.
Quin fontem potius malorum omnium, peccata noſtra accuſemus, quibus prouocamus iram Dei,& pœnas cumulamus indies. Dicit Scri- Ptura: Propter iniquitatem terræ multi Principes eius: Certiſaimum enim eſt, imperiorum mutationes,& Principum ſaſutarium obitus, Rebuspub- licis& Eccleſis calamitoſos eſſe:& peccatis hominum, cum alias pœnas attrahi grauiſsimas: tum verò mutationes in Rebuspublicis incidere pe- ſtilentes. Et peccata quidem, quantò ſunt atrociora fœdioraq;,& magis cumulantur indies tantò triſtiores pœnæ, in vniuerſum genus noſtrumſi- ne fine graſſantur.
Manus inquit Eſaias, polluræ ſunt ſanguine:& digiti iniquitate: pedes feſtinant, vt effundant ſanguinem, cogitationes hominum, cogita- tiones vanæx.
Quæ ſcelera ſane, noſtris temporibus, pijs omnibus agnoſcentibus, & dolentibus, ita inualuerunt: vtã plerisq; peccata non habeantur ampli- us. Quo tempore quæſo, crebriores fuerunt cædes,& triſtes lanienæ? Auo maior inter omnes morum ſcelerumq; licentia, quãm noſtro ſeculo? quando vnquam fuit Deÿᷣ diuinorumq́; cultuum contemtus tetrior? Quid igirur mirum, tot morbis infeſtari corpora? tot malis, nunc fame, nunc peſte, nunc bellis premi,& vaſtari vniuerſos populos? tot tantisq; cladi-
bus ſumms exerceri familias? alias nunc redigi ad pauciſsimos: alias
mutuis concidere vulneribus,& odijs inflammatas, in propria conuerti
viſcera, multas triſti interitu conuuiſas,& veluti ſumma baſi partes ædifi- cij collapſas, intercidere& deſtrui.
Cumi; dubio procul, Iuſtrium familiarum interitus, ſigna ſint& A2 nuncij