—

teita ipſe credens vitam beatam,& cœleſtem, in complexu ac conſue- tudine Chriſti, cœlum ſe apppetere unicè, cœlum ſe gemere maximè profitebatur. Cumque evocaſſet,& invitaſſet ad ſe clementer& manrer Smalcaldium, die Johannis Baptiſtæ, ſuos illuſtriſſimos homi- nes, ac liberos dulciſſimos, prorſus piè præſagiit,& expreſoè prædixit, ultimum hunc eſſe ſuum cum ſuis congreſſum, quo celebraretur dies ipſius natalis in his terris. Oæterum, diem mortis in hac mortali vita, æternæ vitæ natalem eſſe affirmavit, in qua tuͤm demum verd naſcamur,& renaſcamur, ad veram vitam, lætitiam& pacem bea- tam&c æternam, abducti à mœſtitia/ miſetiis& adverſationibns hu- jus mundi⸗ ut in carmine dicitur:

Mors janua vite,

pPax in morte venit, vita eſt miſerabile bellum.

Addo& hoc amoris& clementiæ divinæ erga Principẽ noſtrum, illu- ſtre ac ſingulare teſtimonium& exemplum. Erſi langucſcebat ac marceſcebat, attenuabaturque magis magisque toto corpore, quod aliquantò ante fuetat admodũ plethoricum,& ſucci ac ſanguinis ple- num, accedebantque affectiones morboſæ& hymptomata diſſimilia, ſiccitas alvi, dejecta appetentia cibi& potus, crebra& difficilis reſpi- rario, memoria diminuta, ſomnus crebrior, ac virium totius corporis dejectio, quibus malis fruſtra mederi conabantur exercitatiſſimi Me- dici, tamen pen?ẽ nunquã planẽ dccuhuit usquead eum diẽ qui pror-

ſus ipſi ꝑlaci imo Iedaxiſſimo ⁊quiſſimoquc animo moricntivi-

tam præcidit. Is erar dics a Auguſti⸗Anno. 1594Eadie ferè toto⸗ opprecacſupiitcelſitudinem ipfius ſupur graxiſſims& ſudor im-

modicus. quiquod roliquur erat viri eumqueſucumhen- ttandem narura poſtrauir ita, ut reſpiratione inrercluſa ac deficiente collectione verð pituitæin arc& pulmonibuscreſcente, catarr hoſuf- focatixo, ut vocant Mcdicimoxꝓꝑ ſextam xeſpertinamgxinguers- Lur⸗animamque-& vitæ Spiritum, placidiſſimè ſineue omi com- motiane&cunxuliunciinter preces atq́; ſuſpiria redderer Neo⸗ vitæ autoi& cõditori. Ita nimirũ mors Principis cõſentanea vitæ fuit, ho- neſtiſſimẽ fanẽiſimèque actæut quidẽ ordine juſtitiæ divinæ/ mors hominis alludit ad vitam hominis. Qui placidè vivit, placidè moritut, & ð contratio:ſuntq; diſerimina mortis ſigna providẽtiæ divinæ. Præ- cedente etiã mortẽ nocte ac die, evocatis ad leſe Proprincipe ac Can- cellariis,& quiei erat à ſacris quæcunque fortè ad kenn emi- grationem ejus reſtabant, ad eum& ad̃ homines, ritè ac piè peregit⸗

veraqʒ