—*

mine ſmiles ꝛjebat eſſe, aureo hamo piſeanribus, cjus abrupti da- mnum, nulla captura penſari poſet. Conſulebat igitur omnibus, ne plura movereutaut deſtruerent, quam cum bono& publico,& pri- vato e contrario, conſtruere, erigere aut conſtituere poſſent. Obam- bulavitin lmperio Romano, ranquam benefica Lite, non illa quidem Homerica, ſed Chriſti,& à Chriſto emiſſa, atq; ubique ſevit,& in- ſtillavit hominibus pacem, propoſuitq; conditiones pacis, uſurpans& ſequens, honeſtiſſimam illam formulam veterum verborum, quæ tri- buuntur Epicharmo: nAßen da aliquid,& accipe aliquid: aut poriùs graviſſima verba Chriſti: Bcati mites, quia poſſidebunt terram. Hoc modo ac ratione, non ſemel diſcuſſit magna mala,& fulmina bel- li etiam, non ſolum in Germania, inter Principes& alios, ſed& in exte- ris ac peregrinis gentibus ac nationibus. Talis enim de ipſius dexteri- rate, pietate& juſtitia, quæ æqualitate res temperat, ac lites dirimit, fuit in animis Principum& aliorum opinio, ut in diſſimilibus, ac ſæ- pẽ procul d ſſiti locis, magni homincs, Principes magni, maximè diſ- ſidentes, ipſum ex utraque parte arbitrum eligerent,& ut cognitione atque dijudicatione ſua, terminaret ac componeret certamina, ple- no venerationis& approbationis ſilentio, permitterent. Ibi verum fuit illud ſapientiſſimi Salomonis: Ut oculus videat& auris audiat/ u- trumque facit Dominus. Fuit enim utrunque opus Dei,& ut Landgra- vius, ceu Coriphæus inter Principes, videret ac ſuaderet, quod rectuin erat,& ut partes audirent atque amplecterentur, quod privatim ac pu- blicẽ eſſet utile. Quin& ipſe Maximilianus 1 I laudatiſſimus ac ſapien- tiſſimus Princeps, Ungariæ& Bohemiæ rex, acerrimusque& acutiſſi- mus ingeniorum cenſor, Anno 1 64 in Comitiis imperii Francofur- ti, ſuo quodam, quo excellebat ſingulari conſilio atque judicio, eius o⸗ pera pia& internuncio eo fidelv ad Principes& Electores Germaniæ, creberrimẽè atque præcipuè uſus eſt, càm ækiou ſeu faſtigium Romani Imperii appeteret, Imperatorque eligeretur ac decerneretur. Lega- tis ſummorum Regum, Principum, Rerumpublicarum, qui in aulam ventitabant, tan quam ad oraculum ſæpiſſimè/ ita plerunque reſpon- dit ipſe ſua voce, aliãs Latinè, alias Gallicẽ, Germanicè aliãs, ut ani- mi ſui redtè cogitata, gravi& ponderoſo, eleganti& eloquenti ſer- mone exponeret, nec faſtidiosè aut minus clementer& amicè, aut aliter quàm ut par erat, vel accepiſſe, vel reſpondiſſe videretur quic- quam. Addidit quoque ei Deus& adjunxit, tuo ſingulari ke⸗ Onli-

—L—.

———————————