(11) S

Vir elegantioris literaturæ peritiſſimus, in libro, cui ti- tulus, Hiſtoriſcher Redner, p. 470. fequens monitum prudenter fubjungit: Ich halte darvor, man ſolle einem jeden antrettenden Regenten ein Elend⸗Thier quaſi ominis gratia verehren, weilen doch bey ihrem Stand nichts ſo gemein iſt, als Elend. Atque ita etiam priſcis Germanorum monumentis compertum habemus, quoò ad regni gubernacula evectis primo ficos, poſt baccas terebenthinas, denique acri lacte plenum poculum of- ferre conſueverint, manifeſtiſſimo ſane indicio, impe- rium, quod eodem ſplendentibus primum dulce& ju- cundum offertur, poſtmodum ſummis amaritudinibus atque acerbitatibus undique refertum, inveniri. Vidit iſta, proprioque ac longiſſimo uſu edoctus vidit magnus Imperator, Carolu V. qui cum per plures annos imperii faſces geſſiſſet, eos tandem, tanquam ſplendidæ miferiæ plenos, ultro depoſuit, miſſisque Fatri Erdinando l. ba- culo& enſe, tanquam ſignis Imperatoriæ dignitatis, hæc inſimul verba adjeciſſe legitur: vitto Nli onu centenario gravius, quod mort alium pleriqus magna awiditate deſiderant, ſed cujus nemo ſe compotem vellet, qui Mdem recte intelligeret at- que expenderet. Atque ita etiam Thlippus tertius, Kex Hi- ſpaniæ, cum jam vicinus eſſet morti, in hæc verba eru- piſſe legitur: Kegia dignitas, quæ primum ſlendida videtuy,&. Jucunda, rundem plena moleſtiarum, plena fellis e ahſynilui cer- nitur: O quam feliv eſſem, ſ viginti duos annos, uos in im- perio conſumſ, in deſorto ewegiſem.

Quod ſi tertio loco conſideremus aulas Principum, quam, qui in his vivunt, habent omnino, cur eandem modo laudati Hiſpaniæ Regis cantilenam ingeminent? Quid enim vita Aulica aliud eſt, quam honeſta quædam ſervitus,& ſplendida miſeria? Quò pertinet illud Aciar

B 2 Vana