———— .

8(4

niam pulwis ſumus homo ut fonum, dies ejus tunquam ſls agri. c florebit. Ex profanis Scriptoribus digna ſunt, queis lo-

cum hic demus, verba Vrgili:

Srat ſua cuique dies, breve e irreparabile tempus

omnhus eſt vitæ. In eundem modum canit quoque Hbratius:

Vitæ ſumma brevis ſpem nos vetat inchare longam. Nec minus ovidius:

Nempora labuntur tacitisque ſeneſtimus annis. Atque idem alibi:

Sed fugit interea, ſugit irreparabile tempus

Er fugiunt ſreno non remorante dies.

Cum brevitate vitæ humanæ conjuncta quoque eſt, uti diximus, ejusdem miſeria. Loquitur hanc denuo ex- perientia, quemvis miſeriæ ſuæ, niſi cæcutire velit, abun- de convincere apta. Quid, quæſumus, Auditores, homi- nem in hanc mundi ſcenam ingredientem primum exci- pit? miſeria. Quid eundem in curſu vitæ perſequitur?

miſeria. Quid eundem usque ad exitum vitæ proſequitur?

miſeria. Ah! miſeriam nobiscum natam! nos undique ambientem, nec niſi, cum eſſe deſierimus, nos penitus fu- gientem! Graviter de iſta Vitæ humanæ miſeria juxta cum ejus brevitate pronuntiat AM ſes, dum ait: Vt ho- mo annos ſeptuagiuta, e ad ſummum oduginta,&/ vel aprimè ceciderit vita ejus labor fuit e dolor. Idem teſtatur Hiobus, Vir, ſi quisquam alius, multorum, cum viveret, dolorum. Homo, inquit, nacus de mulie re, brei vuwens tempore, repletur vultis mſerii. Prodeat ex profanis Scriptoribus vel unus cicero cujus in epiſtolis ad familiares hæc leguntur verba, notatu utique digniſſima: Hmines nos eſſt meminerimus, en lege natos, ut omnibus telis ſortumæ expoſita ſit vita noſtra, neque eſẽ recuſandum quin ea qua nati ſumuconditione vivere velimun

exem-

—

(xe p

brer pienl e

mite co 1 No!

nam

urn

vem con ſos, xios 605 udic hen qui i

ic

tur gra no zbu hun

biz