m—ͤͤ—

S W E — 1* 6 Ei

FXORDIUM.

l, quæ de vita humana mihi ſedeat ſenten-

tia, ſcire quis ex me geſtiat huic ego non z male, ut arbitror, reſponderim, ſi dicam, 2 Vitam hominum eſſe brewem& miſeram.

Ac brevitatem quidem quod attinet, eam abunde loquitur experientia; loquuntur& teſtimonia veneran- dæ antiquitatis, eaque tam ſacra, quam profana. Memen- 1o, inquit Pſales, quam brewis ſit vita mea& jam ante eum Jacohus Patriarcha tempus peregrinationis ſuæ vocat remn- pus breve. Nervose etiam Hiobus, dies wei inquit, velocius ꝛranßerunt quam navicula textoris, e cnſumti ſunt ſine mora. Memento, quia ventus eſt vita mea, c non revertetur oculus mens, ut Vndeat bona. Succinit his quoque Antias apud xſniam, generatio mea, inquiens, ablara n G convoluta eℳ 2 me quaß tabi rnaculum paſtorumʒ præciſa ℳ velut d 1exente vita mea; dum adhuc ordirer, ſuccidit me⸗ de mane uque ad veſpe⸗ ram ſnies me. Audiamus adhuc havidem in Pſalmis: ven- Vurabiles palmæ inſtar poſurſtů dies meos, c tempus me um Lan- Juam nilul ante N; veruntamen profecto univerſa Vanitas ommnis homo viwem. Atque idem alibi: recordatus eſt Pominu Juo- A 2 nan