—

6 HRM. KIRcRRERRILPOESONHRI*

teq́ʒ ipſe conſolari, dolorumq́; morſtunculas ab animo tuã ipſius medicinã avertere poſſis: non moleſtè tamen feres, ſi tanquam cum Thalete ad Te Solonem noſtrum ingreſſus, illud ipſum quod tu perte intelligis rectiſſimè, Te coram a- liquantum ciariũs oſtendero, ut& univerſa tua familia mœ- ſtiſima uxor, fuperſtitesq́; liberi, amiciac propinqui omne? penitius cognoſcant non amiſſum, ſed nobis omnibus præ- miſſum, non peremptum, ſod per triumphalem mortis por- tam in æterna vitæ gloriam ingreſſum, non lacrymis& ſu- ſpiriis, ſed potius plauſibus ac gratulationibus proſequen- dum, JoRARMREM tuum cariſſimum Filium, eſſe, haberiq́; il- lum humanæ noſtræ opinionis errorem, tanquam falſi ac in- epti nuncii fabulam, qui per nubes ac tenebras rumoresq́; inanes audita temerè viſaq́; referat, quòd cum Solone vera

ro falſis credente, viventes tanquam mortuos defleamus. Nam, ſi(quodaà nobis, qui in Chriſto perpetuum viyimus, longiſſime abſit) eam cum improbis Epicureorum ſectis o- pinionem alcremus? ut interire per mortis diſſolutionẽ ho- minis animam cum corpore arbitraremur juſtiſſima certè& dolendi& lacrymandi cauſa propter amiſſum hunc Adole- ſcentem nobis eſſet,& adverſus fatorum iniquitatem expo- ſtulandi, quod tãtam indolis& ingenii jamjam matureſcen- tem gloriam patriæ, tantam ſpem parentibus, tantam fratri- bus ac propinquis, intra primas Adoleſcentiæ metas, tan- quam immatutum floſculum eripuerint. Nam ſi nec ſacer ille Dei vates cucurbitæ ſuæ interitum, ex qua contra ſolis fervorem umbras captabat, æquo animo pertolerare potue- rit: ſiq́; tam ſpectatæ tum prudentiæ, tum eloquentiæ Ro- maniq́; pectoris virum Hortẽſium arefactam in agro ſuo bo- ni generis plantam eluxiſſe audiamus: quid nos, Clariſſime

VurTEI, non tecum meritò commovcamur, non triſte- mur,