——

—— —

——

— —

— ——— —.—

4 HEnM. KIRcRNERI ILIPOZLEAQNHEI=

jus urbis multitudine in luctum, exſequiæ haberentur. Re- cordabar enim ex mœſtiſſimo funebris illius tomitatus in- tuitu, eſſe olim triſtiſſimæ ejus dici, inter duos Græciæ Po- ctores, qui inter ſeptem ſapientes ufurpantur, Solonem& Thalctem, præluſam quandam quafi in fabulæ proſcœnio imaginem Cum enim alter ad alterum hoſpitii jure divertif. ſet, Solonq; inter alia ex Thalete quæſiviſſet quidnam cau- ſæ eſſet, quòd uxorem ducere in animum nuequam induxiſ- ſet: Non ſe poſſe ex tempore, inquit alter inſtituti ejus ra- tionem rↄddere: Velle autem cogitatione altiore interjecta. ſequente die reſpondere. Quid fit? Subornat Mieſus inter- ca hominem quendam, qui viatoris ac nunci perſona ſum- pta, ac ſi peregrè ex Attica veniſſet, literas præſente Athe- nienſe afferret: Ex quo cum Solon quid Athenis novi eſſet, percontaretur nihiladmodum, inquit Ule, nif quòd ea die, cùm exirem, maximus tota ui be luctus agitaretur: Quam ob rem verò, rogat Solon? Pfferebatur, ait ile, doctiſſimi cujuſ- dam optimeq́; meriti viri natu filius maximus, in quo ſummã totius civitatis ſpem poſitam habebant, fore eum parẽtis ſui ſimilimum. Quo nuncio terrefieriillicò Philoſophus,& ani- mo perturbari vehementiùs, ſciſcitabaturq; ſollicitè, quod nomen adoleſcentis demortui parentieſſet: Id ſe ignorare fabulator ait, audiſſe tantũm, eſſe illumjuris legumq́; virum conſultiſſimum eſſe eum, qui civitatem optimis inſtitutis ſcitisque fundaverit plurimis abeſſe eundem jam domo,& per Græciam hinc inde ad celebres doctrinæ famã viros pe- regrinari. Solon ſe illis ex verbis magis magisq́; totum agno- ſcere; cædere caput, capillos vellere, flere, infelicem ac mo- dis omnibus miſerum ſe dicere, mortem ſuam pro filii vita paciſci& expetere. At tum Thales detecto fabulæ veloJam. inquit, ex te ipſo, opinor, ſcire poteris, quamobrem cœlebs manere

———