460
zufuͤhren/ ſagen die Rechtslehrer/ Quod pars tripliciter intelligitur. Alia eſt pars inte- gralis, quæ alio modo dici poteſt, pars ſub- ſtantialis, aut eſſentialis. Alia pars prædica⸗ mentalis, aut fubiectiua. Alia deniq; eſt pars accidentalis, aut qualificatiua. Pars integra- lis eſt, quæ integrat ipſum totum,& ſine qua totum conſiſtere non poteſt, Vt homo conft- ſtit ex duabus partibus, ex corpore,& animæ, & iſtæ partes integrales dicuntur, quia inte- grant, aut faciunt iplum totum, ità, quòd ſi- ne altera ipſarum totum conſtare non poffet. Nam anima ſola ſine corpore non dici poteſt homo. Similiter corpus ſine anima home non dicitur. Pars prædicamentalis, ſiue ſub- iectiua eſt, quando totum prædicatur de ipſa parte, ſeu quando poſita,& prædicata par- te, ponitur, aut prædicatur ipſum genus. Vr animal genus eſt, homo ſpecies, aut pars ge-
neris. Item bos. Et cum dico, homo eſt, ili- côſequitur genus ergo animal. Bos, ergo
animal. Hæc prædicamentalis pars differt ab integrali dupliciter, quia pars prædicamen talis nõ integrat, aut perßicit totum, ità qued totum ſtarenon poſſit ſine parte prædicamen. tali, vt poteſt eſſe animal, licet non ſit home, cum plures aliæ ſint ſpecies animalium. De- inde quia pars integralis non prædicar, aut ponit totum. Imò ſine toto eſſe poteſt, vt ani- ma ſine corpore, corpus ſine anima, ſecd totum nonpoteſt eſſe ſine ſuis part ibus integralibus. Hæc prædicamentalis pars dicitur ſubiecti- ua, quia ſubijcitur ſuo generi, quia poſità ſpe- cie neceſſariò ponitur genus. Pars acciden- talis, aut qualificatiua dicitur, quæ poteſt abeſſe,& adeſle eitra ſubiecti corruptionem, & üne qua totum conſifiere poteſt, nec, eâ prædicatd, ponitur gemis. Vt dies adiecta ſti- pularioni eſt parsaccidentalis.
A die i folge, daß⸗wie obenn geſe zi, dle Legata gein üeke des Teſtaments ſein⸗Dann dor erſt/ ſeind die legata heln pars integralis te- ſtamenti, quia non integrant teſtamentum, & poreſt teſtamentum eſſe, licet in eo nulla relinquantur legata. Et hoc extra omnem eſt controuerſiam. Zum andern ſeind die Legata auch kein pars prædicamentalis, ſiue ſubiecti- ua teſtamenti, quia poſito legato, non ſtarim ponitur teſtamentum, cùm legata ab inteſta- to,& codicillis relinqui poſlint. Wie dann daraus/ daß im Teſtament/ der Legaten gedacht wird/ nicht folget/ daß die Legata ein pars teſta⸗ menti ſein/ Alſo folget auch nicht/ daß das Compromiß ein ſtuͤcke des vortrags ſey/ Dar⸗ umb daß im vortrage des Compromiſſes gedacht wird. 1
Vnnd hindert niches/ daß hiewider mochte replicirt werden/ daß die Rechtslehrer ins ge⸗
Conſilium Trig
eſimumprimum.
mein ſehlieſſen/ daß die legata, vmb welcher wll⸗ len das Teſtament wird gemacht/ pars integra- lis teſtamenti ſein/ Socinus& loban. Cyotrus in Rubrica de legat. I. Vnd daß daraus erfolze/ wein der vortrag/ wenn die/ noch dnerledigten Pun⸗ tte/ zu ſchleuniger erorterung nicht weren geſe⸗ tzet/ nicht were auff gerichtet worden/ daß auch das Compromiß pars integralis tranſactionis oder des vortrages ſein muͤſſe. Dann hlierans kan noch in weiten nicht inferirt/ ond geſchloſſen werden/ Daß die clauſula des vortrages/ ſo don den Erben redet/ auff das Compromiß ſolte koͤn⸗ nen gezogen werden/ welches alſo erwelſet wird. Vor erſt/ daß die Opinion der Rechtsge⸗ lahrten/ daß die legata, vmb welcher willen/ das
Teſtament wirdgemacht/ pars integralis teſta menti ſein/ falſch dnnd zu Rechte nicht beſtehen
baͤnne/ der drſachen halder/ daß die legara in cau. ſam caduc itatis kommen/ oder die Legatarij die legata repudiſren konnen/ Vnd wuͤrde alſo das Tecament dmbͤgeſtoſſen/ dnd vornichtiget/ quia rotumno poreſt ſtare ſine partibus ſuis in- ent wird darumlb/ daß die legata in cauſam duei kommen/ Sder ſonſt repndijret werden/ nicht boynichtiget/ ror. zitul. de hus quæa pro non ſon- plu Cec&r 101. Iit. de cadu. tollend. Vnd folgel alſo ſchließlich/ daß auch die legata, bmo welcher willen das Teſtament wied gemacht/ pars inte- gralis teſtamenti nicht ſein koͤnnen. 1
Zum andern zuſeten nicht deſto weniger/ daß die legata, darumb das Keſtament wird ge⸗
. 4 .
8 8
macht, pars integralis teſtamenti ſeln ſolten/
vnd daß alſo auch das Compromiß pars integra⸗ lis tranſactionis were/eoͤnte jedoch daraus niche erzwungen werden/ daß die clauſula bon den Er⸗ ben/ ſo in dem vortrage geſetzet/ zu dem Compro⸗ miß gehoͤre. Dann gleich wie im Teſtament die
clauſula, ſo generi perſonarum, Aocest, here-
dibus adſcribiret/ des gantzen Teſtaments clau⸗ fuld iſt/ onnd gleichwol die legatarios nicht he⸗ greifft/ ſondern allein die heredes. quæ candlitia, iy princip. de conaitio.& demonſir. Alſo kan dle claufula des bortrages/ daß die Partheyen dor
ſich/ vnndhre Nachkommen den vortrag/ ſiett/
feſt/ dnnd onuorbruͤchlich wollen halten/ auffs Compromiß nicht gezogen werden/ In betrach⸗ tung/ daß erwehnt Compromtß nicht mehr ein ſtuͤcke des vortrages iſ/ als das legatum ein ſtuͤ⸗ cke des Teſtaments/ vnd wird auch ſonſt geſaget/ uod ex ſepara tis,& diuerſis nihil poſſit con- cludenter inferri. b Weiter kan auch gnugſam erwieſen werden⸗ daß mehr erwehnte clauſula des vortrags/ ſo bon den Erben redet/ zum Compromiß nicht geho⸗ re. Dann die clauſula des vortrages referirt ſich nicht allein Buchſtablich auff den vortrag⸗
ſondern iſt auch eine iurata,& poœnalis hroniſ 10,
tegralibus, Dß aber iſt falſch/ vnd das Teſta⸗
dagtieten ſee Rantmmilbpl anb defhei Mkeestdes bortrag DWouazchen/ dnd anpn. Vndr erhan/ S twiton auf
neten/


