——————
— — 4 4—— ————— — 8—*— 4— 2a n verrmeer————4⁴— 1 öſ— 2“ 8 3— ——— 9—=—— .———— ——:—.————— ſſſſ 4.—— —————— 8— — 1 5 8 8—— ſ— —.———————-— —————————. * tun—— ,⅓⅛⅓— ————“— ÿöÿöÿöÿöÿöäöäöäö— —————
——y———
448
deſſen Sohn Titium den Jungen gefallen. In feudis eaim tàm nouis, quàm antiquis, filij parent ibus ſuccedunt, æ vnico in prius. de ſue reſß. fratrum.
Hieraus folget nun/ well dte Lehnguͤter noch heutiges tages/ feuda paterna& ant iqua, ond à primo acquirente ad deſcendentes gekommen ſein/ daß in erwenten Lehnguͤtern Mæuius, Sem- pronius vnd Caius; ſo jren drſprung à Titio Se- more vnd deſſen Sohn Titio ſuniore, als den primis acquirentibus nuben/ billich ſuecedtren⸗
Vnd darumb iſt der Lehnherr die belehnung nicht allein auff den Titium, ſondern zugleich auff die
andern/ als die in den Lehngůͤtern ſuceediren wer⸗ den/ wle dañ ſolches auch don alters gebreuchlieh geweſen/ zu richten ſchuͤldig/ vnnd kan gedachter Lehnherr ſie durch vorweigerung der Samptlehn⸗ ſchaffe/ don der Succeſſion/ der Lehnguͤter/ mie nichten aus ſchleſſen. b
Zum dritten ſagen die Rechke bnnd wollen⸗/ daß die Lehnguͤter/ ſo in gebuͤrender rechter zeit nicht recognoſtiret worden/ dnd mit welchen Guͤ⸗ tern/ der Lehnberr dem Lehnmanne/ ſo nicht deſto weniger dieſelben Guter in Poſſeß dnd Be⸗ ſitz behalten/ hernacher belehnet/ alte Lehne/ dor wie nach/ ſeln dnd bleiben/ end die Natur/ Art und Eigenſchafft der alten Lehen/ o ſie zuuor ge⸗ habt/ behalten/ Andar. de ſernia ins vnico, nu. 6. verſcc. fed ſi dominus, per quos fiat inueſtitut. Si, inquit ibi, Dominus culpam, propter quam feudum perditum erat, vaſallo remiſit,& va- fallus ſemper poſſedit feudum, tunc feudum cenſetur efſe antiquum non nouum. laem rraaitum eit a Mattb. de Afflict. in c. Vnicv, nu. 7. de vaſallo decrepiræ ætati, ſi, inquit, vaſallus ſir in poſſeſſione feudi, tunc remifla fœlonia, feudum erit antiquum, Iaem volutt Martb. de Aphlict. in c. vuics, g. ſed& rer, num. 19. per quos far inurſtit. bis verbus, ſi vaſallus ſemper fuit
in poſſeſſione feudi, tunc remiſſa culpa, feu-
dum maner antiquum. Hanc quoq; ſenten- tiam Laudenſis fecutus eſt, 7„d. c. vnico, S. ſed eriam, num. 13. per quos fiat inueſtitura. vaſallus, inquit, commiſit culpam ex qua deber per- dere feudum, Dominus verò feudi valallo culpam remiſit, hoc feudum non dicitur no- uum ſed anriquum, ſi modò dominus non apprehendit poſſeſſionem feudi. Idem vo-
luit Aluar- iuc. vnicu, num. 2. de vaſallo decrepite
ærar. Si, inquit, dominus, qui fœloniam vaſal- lo remiſit, non traxit ad ſe feudum tunc feu- dum erit antiquum. Sic Sarrol. in l. quod aici eur, nu. 9. ae impenſis in ebus dotalibus facti. quæ- rit, ſi vnus fratrum commiit fœloniam,& amiſit feudum,& dominus remiſit fœloni- am, an videatur feudum nouum, an verò ma- neat antiquum ſicut prius erat? Et deter- minat Bartelus feudum huiuſmodi anti-
gian. reſponſo 19. nu. II1. in 3. volum.
kentz/ Vrthel dnd Recht/ ſeine habende Gench⸗
Conſilium Trigeſimumprimum.
quum manere, quod etiam ſeribentes nota. runt, iul. peculium, S. ſi areæ, de peculio. Balqus quog; in l. 1. quæſtio. I. de rerum aiuiſ quærii, 8i dominus vaſallo remittat fœloniam, an dica- tur nouum feudume& dicit, quod non, ſi pol. ſefſio corporalis ad dominum reuerſa non eſt. Et Paulus de Caſtro conſil. 22 1. num. 2. veyſle. ſf ergo nondum.librs 2. inquit, ſi quis, priuatione nondum facta, fuit inueſtitus, talis inueſti- tura eſtporius remiſſio culpæ, quam renoua- tio feudi! Sie Alexan. canſil. 50. num.. lib. 1. in. quit, ſi vnus ex pluribus fratribus habentibus feudum paternum, cecidit à feudo,& tan- dem fuit facta renouatio. Illa renouatio ope- ratur, vt feudum cenſeatur, eſſe antiquum ſeu paternum ſicut primo erat, adeò vr in eo ſuccedat frater fratri, licet in feudo nouo frater non luccedat fratri. Quod ipſum de- niq; Decianus tradidit, reſponſo 19. num. I11,in 3. volum. his verbis, ſi vaſallus priuetur feudo ob fœloniam, quam triennio dominus indul-
ndo remittit, non ideò cenſetur nouum
feudum ſed antiquum,& vaſallus feudo
vtitur, eo lure, quo prius vtebatur ante fœloniam commiflam. Aus dieſem wird nochmsls geſchloſſen/ ob wol Iit ius in dielen Jaren/ bey dem Lehnberrn/ die Lehn nicht ge⸗ ſucht hat/ daß nicht deſto weniger die Lehnguͤter/ weil Titius im Poſſeß vnnd Beſitz derſelben ge⸗ blieben/ der Lehnherr auch jhn den Titium mit erwehnten Lehnguͤtern wiederumb belehnet hat/ feuda antiqua vnd paterna ſein/ vnnd die Na⸗ tur/ Art vnd Eigenſchafft/ die ſie zuuor gehabt/ nochmals haben/ Vnnd darumb der Lehnherr mit nichten beſugt/ den Titium allein mit den Lehnguͤtern zubelehnen/ ſondern er der Lehnherr dielmehr ſchuͤldig ſey/ die belehnung auff Maui- um, Sempronium ovnd Caium zu dirigiren/ vnd zurichten/ wie dann die alten Lehnbrieffe/ wie zu⸗ nor geſagt/ ſolchs auch dermuͤgen vnnd mit ſich bringen.
Vnd iſt daran gar kein zweiffel/ weil der Lehn⸗ herr Tit ium bor dieſen Jaren mit dieſen Lehn⸗ guͤtern/ derogeſtalt belehnet/ wie ſeine Vorfahren mit erwehnten Lehngutern zunor belehnet gewe⸗ ſen/ wie dauon weiter in quinta ratione deci- dendi, ſol geſagt werden. Et hoc caſu, quando vaſallus rurſus inueſtitur, ſecundum tenorem primæ inueſtituræ,& tenor primæ inueſtitu-
ræ non mutatur, feudum citra dubitatio-
nem dicitur manere antiquum. Tiberius De-
„
Zum dterden ſagen die Rechte vnnd wollen/
wenn ein Lehnherr ſeinen Leßnman/ einlge an
den Lehnguͤtern habende Gerechtigkett entzie⸗ hen wil/ daß er der Lehnherr/ den Lehnman da⸗ zu citiren/ dnd jhme dem Lehnman durch Sen⸗
gkeit
sla
Mauubwd
1
Munnrib Deauu
1 1 Alas 7
LMGn ne b hd ginceps G ldineparte no⸗
ttzltum htitig/ ver: b qqgimm Iii, duni ahan min,a u V 3. rnanoſ. A 1 4,
ugeiplo iure
nalkad⸗
anxriareguiri das wum.44 Tumma. Kajſa0,
4
6 ma


