Telu ad feudun

leru De man 1IFaur TeSen ac. Pafan

an. in d I. †νti, Ceuch arral. Inl.- ceniunti era

n quando agitur ceſicctin

di debet proximisaxfpeaé Ris feudum,& non euait

m poſledit,& aqaount

Nr erhaltang dieſr dtat bemang/ thut auch dafea gtatem contrahentun hit „ ruentirnila, d ven 7 luntatem contrahentiun a8, quam werborumcweh naæ fer piguur. Abgen 25 niam ludtilitatem krdel

. 5 tatis contrahentium 9 Crralnn Grri

Conſilium Trigeſimumprimum.

Vnd endlich lehren die Rechtsſeribenten in ſpecic, quod in feudi ſucceſſione non atten- ditur proximitas reſpectu eius perſonæ à qua vacat feudum, ſed reſpectu perſonæ 3 qua incipit feudum. Itæ 4 Balab tradirum eit,

iu couſil. 137. incipiente dominus lordanus fuit in- vefirus, num. J. in 2. Volum. Balaum ſequitur Pa-

rii, canſil. 25. num. 121. in z. volum.& in conſil. 65. num. 22. in 2. Volum. Calderin. confil. 12. conceſſum eit feudum, in rit. ae feud. Tiber. Decia. reſpon. 4. num. 14. in 3. volum. In ſucceſſione enim feu-

dii, vr aicit Ang. in couſil. 110.& Zabarella in con-

ſil. 123. colum. 2. verfic. ad primum, ſemper debe- mus conſiderare originem. Nam erſi per mille manus feudum ambulet, ſemper viti- mus eſt ſucceſſor primi acquirentis,& ab eo

haber cauſam, à quo haber originem, quia attenditur principium& ſtipes, ſecundum

Suald.& altos iu c. J. S. h verd, de grad. ſucceſſio, in Feudo.

A ber dieſem ond andern ongeachtet/ iſt zu Rechte vorſehen/ daß die proximitas in feudi

ſucceſſione, ſol vnnd mus computiret vnnd ge⸗

rechnet werden/ nicht reſpectu perſonæ, quæ

primum feudum acquiſiuit, ſondern reſpe- ctu illius perſonæ à qua feudum vacare dici- tur.“ Vnd ſolches kuͤrtzlich auszufuͤhren/ dnd dar⸗ zu thun/ iſt in den gemetnen beſchriebenen Key⸗ ſer Rechten/ cauiret ond vorſehen/ Quod in ſuc- ceſſione ab inteſtato, proximitas computa- tur, reſpectu iliius, qur vltimo loco defun- ctus eſt,& de cuius ſucceſſione agitur,& qui proximior eſt vlt imo mortuo, hoc eſt, qui Priori gradu reperitur coniunctus ei qui vl- timo mortuus eſt, ad ſucceſſionem admitti- tur, 1. 2.§. hæc bereaditas.& F. legitima, de ſuis& legit. l. wrutonſaltus, in princ de gradeb. S. intefla- rotum, Inſtit. de bered. quæ ab inteſla. deferuntur, iuncto principio riruli, Iaflitur. ae legitima Agnar. hucceſio.& S. ſiplures, eod. titulo. Tiber. Detian. re ſPonſao. roo. num. o. in 3. Volum. Idem igitur di- cendum erit, in ſucceſſione feudi, cum di-

uerſum in feudis proditum non ſit, perrregu-

lam traaitam, in c. vnics. g. firenuus, de feudi co- guit. vbi dicitur ſtrenuus Iurisperitus ſicubi caſus emerſerit, qui conſuetudine feudi non ſit comprehenſus, abſq́; calumnia vti poterit lege ſcripta. So ſagen auch die Rechtsſcribenten dnd wol⸗ len/ Quod ſi quis ſtipulatus fuerit emphy- teuſin proſe& deſcendentibus, vſq; ad ter- tiam generationem, quod ſuccedere debet ille, qui eſt proximior ei qui vlt imo loco diſ- ceſſit,& ad quem Emphyteuſis erat deuolu-

ta licet non ſit proximior ſtipulatori, Paul. de

Cuſtro, conſil. aliquo non impreſſö, cuius mentionem

Facit Corneus conſil. 9. in 1. volum. Sozin. in(4

437

cognati, in fin. de rebus aubit, Ruinus conſil. 203. num. 20. in 2. Velum. Idem Ruin. conſal. I17. colum. fin.& conſil. I-,9. num. 3. in 2. volum. Idem er- go dicendum erit in feudorum ſucceſſione, quod in feudis ſuccedat ille, qui eſt proximi- or ei, qui vltimo loco deceſſit,& ad quem feudum erat deuolutum, licet non ſitproxi- mior ei qui primus feudum acquiſiuit. Es ſchrelbet auch Romanus in conſcl. 22. in fin. quod quando agitur de reuocatione em- phyteuſis finitæ,& queritur quis præfera- tur in petendo renouationem emphiteuſis, an amita vel mater vltimi admiſſi, mater tan- quam proximior eius in cuius perſona finita eſt emphyteuſis, admitti debeat, perl. pezo, g. frater, de logat. 2.& l. zum ita. S. in fiaeicommi ſo.

cod. ritul. l. fin. C. de V. S. l. heredes mei. F. fiu. ad

Trebellian. 8 Iade rectè infertur, idem eſſe dicendum in feudis, vt in feudis admittatur, qui proxi- mior eſt vitimo defuncto. Valet namq; ar- gumentum ab emphyteuſi ad feudum& con- tra, vt plenè notat laſon in l. 1. in 12. colum. C de iure emphytevſ. Heuning. Göden. conſil. 26. Vnd dieſe Sententz ond Meinung/ QuMuoch

in feudis, proximitas conſideratur reſpectu eius à quo vacat feudum,& non reſpectu il- lius à quo cœpit feudum, wird bewehret/ per textum in a I. de eatur ſucerſſ. fend. Ibi de feu- do paterno agitur, quod defertur ex proui- ſione primi parentis,& proximitas tamen nihilominus conſideratur reſpectu vItimi admiſſi. Nam dicitur ibi, quod ſi feudum

paternum ex diuiſione totum peruenerit ad

vnum ex fratribus, totum feudum pertinet ad ſuperſtites, de linea iſtius fratris, excluſis

omnihus de alia linea vel aliis lineis, licet illi

de alia linea vel alijs lineis, proximiores ſint ei, à quo feudum cœpit. Et ibi ſummus feu-

diſta Andr. de Iſernia notat, dicens, quod

ad feudum admittitur, qui eſt proximior vl- timo vaſallo, per texrum in d. l. cum ita, S. in ff- deicommiſſs,& in l. fin. C. de verbvrum ſignificat. Socin. onſtl. 252. num. I7. verftio: ſecundum. Decius conſil 5. Socin. 129. num. 2¹. verſic. o. confirmarur cum ſequenri, Tiberius, Decian. eſgonſio. oo. nu. S. in 3. Voluan.

Vnd dieſe letzte meinung/ quod proximi- tas in feudo ſpectatur reſpectu vltuni defua- cti,& non primi acquirentis, zuhalten/ ſtehen die borigen Argumenta nichts im wege. Dann ſo diel das erſte Argument betrifft/ Quod per fideicommiſſariam ſubſtitutionem ſuccedi- tur teſtatori, perl. coberedi, S. cum fflio, de vulg. & pupil. wird daraus geantwortet/ quod teſta- tori ſucceditur mediatè, ſed immediatè gra- uato: Vbi enim ſemel hereditas peruenit ad

Pp 3 graua-