792 DES. BRASMI ROT, ADAGIORVM Opinor idem eſſe cum eo quod alibi retulimus, xεαμαηη‿α ε, id eſt: Pecunia uir. Tanti ha, betur quiſq;, quantum habet. Niſi forſitan hic aæνde ac SVXν poculi ſpecies ſunt:aut xo/ utrem dixit, Üentrem capientem potum: Thylacum, qui cibum recipct. hymbra nicttann. mI Oueεορ‿νν, id eſt: Thymbra uictitantes adagio dicebãtur, uel qui tutius ac liberius ui/ tam agerent, uel qui moribus eſſent parum blandis, uel qui hilariter citraq; ſollicitudinem paruo contenti uiuerent, quod Thymbra herbæ genus ſit, quam Plinius non diſtinguità Satureia, Columella diſtinguit: Et Satureia, inquiens, Thymi referens, Thymbræq́; ſaporem. Eſt autem ſaporis ſubamari.in agris paſſim prouenit,& pratenſis præſtantior eſt hortenſi, ut autor eſt Dioſcorides, Iocis gaudens petricoſis. Prouerbium recenſuit Suidas. 3 Doryphorematis rituů. W.S Græci do⁵uνεέναμνμ uocant fatellitium illud ex barbarorum fece cõductum, quod olim ty/ ranni ad cuſtodiam corporis adhibebãt, nũc à regibus magis faſtus quam tutelæ gratia ali⸗ tur: nec à regibus modo, uerumetiam à ſummis pontiſicibus. In tragœædijs igitur ſic addeba tur regum perſonis ονπνρανένανμα, ut aſtarent modo, nihil etiam loquerentur. Vnde qui taci/ ti aſſident, Soęuνονενκααν⁵ ρ‿ Tνp adeſſe dicuntur.Sic Athenæus libro quinto,*⁴κησον Tde Tiu A6„ o S, B„be/ KC A—TV Suoεατι ε πο, id eſt: Cũ inijce ret ſermonem quendam Diſiſtratus: Nec; enim oportet hunc adeſſe more Doryphorema/ tis, hoc eſt, tacitum& nihil adferentem in medium. 3uꝶ&&iαν ειαάνμέμένι,ðαϋννιεντν odro o⁴αεεεε νμ εμς axe oαλν³ν dοσυρνανρνα asXvdg ToινmƷκ̈oi. id eſt: lgitur ami⸗ ce, ne ſolus eſſem mutus in tẽpore tam uocali, neq; ueluti comicum Doryphorema hians cum ſilentio obambularem. MNMMuuſtcam docet amor. 8 X Plutarchus adducit& hoc adagium trochaico uerſu expreſſum. A2oοαο Ee Gicäca. a&ur' dαενρινριιν Qπνιν, id eſt: Mulicen docet amor,& ſi fuerit indoctus prius. Senſus eſt. amorem ad induſtriam excitare animum, artiumq́;& omnis elegantiæ magiſtrum optimũ eſſę. Socrates in cõuiuio Platonis, putat animam immerſam corpori, uelut expergiſci amo/ ris ſtimulis,& hinc primos ad honeſta impetus capere, tanquam excuſſo ueterno. Vnde deum hunc idem Plato roνν ιάανετ appellat, quod nihil non experiatur. Siquidem ẽtaciturno reddit loquaculum, è uerecundo ſtupidoq́;, comem ac blandum: è negligente, diligentem. Extat in hanc ſententiam non illepida fabella Boccatij, ni fallor, de Cimone, qui tactus amore puellæ, ne poſſet ut ruſticus faſtidiri, omni literarum ac morum genere ſemet expoliuit. Nam Muſicen hic ſentit literas, quas antiquitas nouem Muſis dicabat. Po- teſt& ad uerecundiorem uſum detorqueri prouerbium, ſi dicas non mediocrem eſſe gra dum ad diſcendum, amaſſe præceptorem.

Sicyon arrodens uxor lacernam texe. 5 XVI Athenxus libro Dipnoſophiſtarum ſecunda, heroicum hunc ut prouerbialem adducit, T0 Gi Se-ySo yCoc, Tud XXp Tp. id eſtt.

Arrodens Sicyon uxor ſubtexe lacernam. b Apparet eſſe uerba mariti iubentis, ut uxor tenui contenta uictu, perageret opus ſuũ. Nam Sicyon ſeu Sicyos bulbi genus eſt, aut certe peponis:nonnulli putant cucumeris. Vox ea propemodum quadrat in huius temporis principes, qui ſtrenue profundunt, quod popu lus eſuriens, ſummis laboribus parauerit. Idq́; ſuum ius eſſe putant, ut ceu fuci quidan alio nis fruantur ſudoribus.——. — Tetigit lapidem à cane morſumnm. XVII Plinius libro uigeſimonono, capite quinto, de ueneno rabidi canis agens: Tanta, inquit, uis mali eſt, ut urina quoq; calcata rabioſi canis noceat, maxime hulcus habẽtibus. remediũ eſt fimũ caballinũ, aſperſum aceto,& calefactum in uino appoſitum. Minus hoc miretur. qui cogitet lapidem à cane morſum, uſc; in prouerbium diſcordiæ ueniſſe. Hactenus Pli- nius. Cuius è uerbis conijcere licet, uulgo creditum fuiſſe, ſi quis lapidem à cane morſum contigiſſet aut calcaſſet, eum iracundiorem euadere,& ad diſſidia propenſum. Fortaſſis ita dictitabant in hominem concitiatorem ac rixoſum:Hic lapidem calcauit a cane morſum dedah Renn Ac tlunrsE le ſa calcai 3