„s4 DES. BRA BMI ROT. ADAGIORVNM

2

à Seneca libro de beneſicijs ſecundo:Panis lapidoſus. Sic enim Fabius Verrucoſus appella bat beneficium, ab homine duro aſpere datum, quem eſurienti neceſſarium ſit accipere, du rum& acerbum eſſe. Ita quidã contatione, toruitate uultus, aſperitate orationis, oſtentatio, ne moleſta, corrumpunt beneficium, ut nemo ſit accepturus, qui poſſit eo carere. E Patroclis domo uenit. b b 1RX P'n rονοευνε, id eſt: E Patroclis domo. In ſordidos. ſumptum à moribus Patroclis cu- iuſdam Athenienſis, prædiuitis quidem, uerum impendio parci ſordidiq́;, quem uetus co, mœdia talem fermè depingit, qualem Plautus Fuclionem, teſte Ariſtophanis interprete, cuius uerba Suidas quoq; refert, qui& prouerbium eſſe uult. Eſt autẽ in Ariſtophanis Plu to. Is cum eſſet ſqualidus, incultus& ſordibus obſitus, rogatus unde ueniſſet:

nôbe ⁴᷑νι ‧οοσο dναα /αςƷe;. id eſt:

Vnde igitur adeo ſordidus ſqualensq́ʒ uenias dicito. Atq; ille reſpondet:

En raoueSo kXOAR O0 OD S 5 Sou Lrero. id eſt:

E Patroclis domo, Qui haud lauit unq́; poſteaq́; natus eſt. b Tam in procliui q́; imber. LXI

Non abſq; ꝓuerbij ſpecie dictum eſt illud à Plauto in fabula, cui titulus eſt, captiui duo: Tam hoc tibi in procliui qᷓ; imber eſt, quando pluit.— Nam procliue proprie dicitur, quod ex alto deorſum propendet. Arduum eſt autem one⸗ ra ſubmoliri in altum, deorſum uero uel ſuapte ſponte deuoluuntur.

Et poſt malam ſegetem, ſerendum eſt. LXII Equidem non pugno eſſe prouerbium, etiam ſi prouerbij ſimillimum eſt, illud epipho- nema Senecæ, libro epiſtolarum undecimo. Et poſt malam ſegetem ſerendum eſt. Quo li- cebit uti, quoties res parum ex animi ſententia cecidit,& ſignificabimus non eſſe deſiſſendũ à conatu. Quanq́; Seneca loquitur de ijs, qui refugiunt in ullum hominem beneſicium col locare, quod ſemel inciderint in ingratum. Eiuſdem generis eſt, quod eodem ſubnectitur lo co:poſt naufragium maria tentantur. b dOpoes leruat alllictos. LXIII Plutarchus in libello de ratione uictus, indicat uulgatum fuiſſe prouerbium de ſpe, nec tamẽ explicat, quidnã id fuerit. roug ⸗⁴sουυσσ—ε Aμμλάαια G Aᷣασρα‿ νυνο¶ ᷣᷣεά νασαυ xaßoMice Nrie arνεεεε⁴ μο ⁷οροσνν α—νσε α‿εντασς τασααν ν ν σαάέονεόmρν‚id eſt: Pleroſq; uero ſpes intemperantiæ mollicieiq́; patrocinans adducit huc, ut relictis ſtratis, ad conſuetam re deant uitam. Fortaſſis ſignificat id, quod extat in ſentẽtijs è comœdijs, ut apparet, collectis: A vi AruxX ⅜o, ννεν ασι τος νπ. icd eſt: Spes ſeruat hominem, rebus in duris bona. Notum eſt illud Naſonis: Spes bona dat uires, animum quoœq; ſpes bona firmat. Viuere ſpe uidi, qui moriturus erat.— 3 Deinde Pindaricum illud apud eruditos penè ceſſit in prouerbium: F'Xrie„uνοντννρρνρα. id eſt: Spes altrix ſenectæ. b.— Sic enim Plutarchus in libello de tranquillitate animi. Xo lid uvi li S2ov K9 BePlors 5ν½ ε πτd; nge„dOc A-, id eſt: Et memoriam iucundiorem, ac firmiorem, Pin darica ſpe, ſenectæ altrice. Refert autem hunc Pindari locum Plato libro de Rep. primo. 5, d S iA, uO] dc 5 Siop ic„O1,)yXund 0 1cd& Sd1NG, N„νορςσ‿νꝙσνο 050 Erig,&àνα Ʒοαιπνντm᷑5dSoo p„A&ꝗ Hμερνεναννν, id eſt: Propterea quod qui iuſte piec uitam peregerit, huic dulcis cor exhilarans, ſenectutis altrix, familiaris eſt ſpes, quæ maxime uerſatilem mortalium mentem gubernat. b Tria ſaluberrinqm. LXIIII In eodm opere, quandoquidem nullo autore refert, uidetur& hoc prouerbio fuiſſe ia/ ctatum. Sed præſtat ipſius uerba tranſcribere. öOe dα A†α oOP RnCSil, Ko To ucg Soruivlco u Duοαντ ‿₰O uprio,Y6era Tou, id eſt: Vnde optime dictum eſt, ue ſci citra ſaturitatem, non refugere laborem, naturæ ſemen conſeruare, eſſe ſaluberrima. Plutarchus in libello cui titulus, ς α&eν Jicεꝓε νν ε᷑αάαισα l̃‿, uerſum hunc qut apud Homerum frequenter obuius eſt, ceu prouerbialem uſurpat:

7.

A TXI XSp AsHεmλ⁷ν, A τ⁶ Go d id eſt: . 8 Admoto

.—